२०८३ कार्तिक २४ गते मङ्गलबार

Business Intelligence Platform

साइबर ठगीमा बैंक पनि जिम्मेवार, लापरबाही गरे क्षतिपूर्ति तिर्नुपर्ने

काठमाडौं। साइबर ठगीबाट सर्वसाधारणको जीवनभरको कमाइ गुमिरहेका बेला भारतको सर्वोच्च अदालतले बैंक तथा वित्तीय संस्थाको जिम्मेवारीमाथि गम्भीर प्रश्न उठाएको छ। बैंकले आवश्यक सतर्कता नअपनाउँदा साइबर ठगी भएको पुष्टि भए पीडितको क्षतिपूर्ति बैंकबाटै भराउनुपर्ने अदालतको भनाइ छ।

डिजिटल बैंकिङ र अनलाइन भुक्तानीको सुविधा बढेसँगै ठगीका नयाँनयाँ तरिका पनि फैलिरहेका छन्। नक्कली प्रहरी अधिकारी बनेर धम्क्याउने, डिजिटल गिरफ्तारीको डर देखाउने, अदालतको झूटो आदेश पठाउने र अनलाइन लगानीको प्रलोभन दिने जस्ता अपराधबाट सर्वसाधारणले ठूलो रकम गुमाइरहेका छन्।

यही अवस्थालाई ध्यानमा राख्दै भारतका प्रधानन्यायाधीश सूर्यकान्तको नेतृत्वमा रहेको तीन सदस्यीय इजलासले अक्टोबर २९ मा साइबर ठगी नियन्त्रण र पीडितलाई क्षतिपूर्ति दिलाउने विषयमा बैंक तथा वित्तीय संस्थाको भूमिका स्पष्ट हुनुपर्ने बताएको हो। इजलासमा न्यायाधीश जोयमाल्य बाग्ची र वी। मोहना पनि थिए।

ग्राहकले पैसा पठायो भन्दैमा बैंक उम्किन नपाउन

भारतीय सर्वोच्च अदालतले साइबर ठगीका घटनामा ग्राहकले आफैं कारोबार गरेको भन्दैमा बैंक आफ्नो जिम्मेवारीबाट पन्छिन नमिल्ने स्पष्ट पारेको छ। यदि अनुसन्धानबाट बैंक वा वित्तीय संस्थाले आवश्यक सावधानी नअपनाएको र त्यसकै कारण ठगी भएको देखिएमा पीडितको क्षतिपूर्ति गराउनुपर्ने अदालतको धारणा छ।

अदालतले भारतीय रिजर्भ बैंक (आरबीआई) ले प्रस्ताव गरेको नियामकीय व्यवस्थामा क्षतिपूर्ति, शंकास्पद कारोबार रोकथाम र बैंकको संस्थागत जवाफदेहितासम्बन्धी प्रभावकारी प्रावधान राख्नुपर्नेमा जोड दिएको छ।

यद्यपि, यसको अर्थ हरेक साइबर ठगीमा बैंकले स्वतः सबै रकम फिर्ता गर्नुपर्ने भन्ने होइन। बैंकको लापरबाही थियो कि थिएन र त्यसको ठगीसँग के सम्बन्ध थियो भन्ने विषय महत्त्वपूर्ण हुनेछ।

खातामा अस्वाभाविक कारोबार हुँदा बैंक किन मौन?

सर्वोच्च अदालतले बैंकसँग उपलब्ध ग्राहकको कारोबार विवरण र आधुनिक प्रविधि प्रयोगबारे पनि प्रश्न उठाएको छ।

कुनै ग्राहकले सामान्यतया सानो रकमको कारोबार गरिरहेको हुन्छ। तर अचानक उसको खाताबाट लाखौं वा करोडौं रुपैयाँ अर्को खातामा पठाउन खोजिन्छ भने बैंकले त्यसलाई शंकास्पद मानेर जाँच गर्नुपर्ने होइन?

प्रधानन्यायाधीश सूर्यकान्तले ग्राहकको नियमित कारोबारभन्दा अस्वाभाविक देखिने ठूलो रकमको स्थानान्तरणमा बैंकले किन हस्तक्षेप गर्दैनन् भन्ने प्रश्न गरेका छन्।

अदालतले कृत्रिम बुद्धिमत्ता (एआई) लगायत आधुनिक प्रविधिको प्रयोगबाट यस्ता कारोबार समयमै पहिचान गर्न सकिने सम्भावनासमेत औँल्याएको छ। अदालतको सुझावअनुसार ग्राहकको सामान्य कारोबारको ढाँचाभन्दा फरक देखिने कारोबारलाई केही समय रोक्न सकिने व्यवस्था हुनुपर्छ। त्यसपछि ग्राहकसँग सम्पर्क गरी रकम पठाउनुको वास्तविक उद्देश्य र कारोबारको वैधता पुष्टि गर्न सकिन्छ।

आवश्यक अवस्थामा स्थानीय प्रहरीलाई समेत स्वतः सूचना पुग्ने प्रणाली बनाउन सकिने अदालतको सुझाव छ। ग्राहकको खाता र कारोबारको प्रकृतिअनुसार वर्गीकरण गरी जोखिम पहिचान गर्ने व्यवस्था पनि प्रभावकारी हुन सक्ने अदालतको भनाइ छ।

बैंकलाई चेतावनी मात्र होइन, कारबाही पनि

साइबर ठगी नियन्त्रणका लागि बैंकले जनचेतना फैलाउने र सामान्य निर्देशन पालना गर्ने काम मात्र पर्याप्त नहुने सर्वोच्च अदालतको धारणा छ। बैंक तथा वित्तीय संस्थाले आफ्नो जिम्मेवारी पूरा नगरेमा के परिणाम भोग्नुपर्ने हो भन्ने कुरा नियममै स्पष्ट हुनुपर्ने अदालतले जनाएको छ।

आरबीआईले प्रस्ताव गरेको ‘केवाईसी संशोधन निर्देशन, २०२६’ मा बैंक तथा वित्तीय संस्थाको दायित्व स्पष्ट पार्नुपर्ने विषय पनि सुनुवाइमा उठेको छ। प्रस्तावित व्यवस्थाको समीक्षा गरेपछि मात्रै यसबारे थप नियामकीय प्रक्रियामा अघि बढ्ने संकेत अदालतले दिएको छ।

डिजिटल गिरफ्तारी र ‘म्युल अकाउन्ट’ ठगीको जालो

अदालतको चासो डिजिटल गिरफ्तारी र ठगीको रकम ओसारपसार गर्न प्रयोग हुने ‘म्युल अकाउन्ट’ मा समेत केन्द्रित छ।

डिजिटल गिरफ्तारीमा ठगहरूले आफूलाई प्रहरी, केन्द्रीय अनुसन्धान निकाय, प्रवर्तन निर्देशनालय वा न्यायिक अधिकारीका रूपमा प्रस्तुत गर्छन्। पक्राउ पर्ने डर देखाउँदै भिडियो कलमा निगरानीमा राख्ने र अनुसन्धानका नाममा रकम पठाउन बाध्य पार्ने उनीहरूको तरिका हुन्छ।

वास्तवमा फोन वा भिडियो कलमार्फत यस्तो धम्की दिएर रकम माग्नु ठगीको संकेत हो। वास्तविक अनुसन्धान अधिकारीको परिचय दाबी गर्दैमा कसैलाई विश्वास गर्नु हुँदैन।

त्यस्तै, ठगीबाट प्राप्त रकम जम्मा गर्न वा अन्यत्र पठाउन प्रयोग गरिने बैंक खातालाई ‘म्युल अकाउन्ट’ भनिन्छ। यस्ता खातामार्फत रकम पटकपटक अर्को खातामा सारिने भएकाले अपराधी पहिचान गर्न र पैसा फिर्ता ल्याउन कठिन हुन्छ।

सुनुवाइका क्रममा ह्वाट्सएपका तर्फबाट उपस्थित वरिष्ठ अधिवक्ता कपिल सिब्बलले शंकास्पद गतिविधिसम्बन्धी कारबाहीअन्तर्गत ९ हजार ४०० खातामाथि कदम चालिएको र प्रयोगकर्तालाई सचेत गराउने प्रविधिमा काम भइरहेको जानकारी दिएको समाचारमा उल्लेख छ।

भारत सरकारका तर्फबाट उपस्थित महान्यायाधिवक्ता आर. वेंकटरमणीले पनि शंकास्पद कारोबार पहिचान र रोकथामका लागि विभिन्न तहमा काम भइरहेको बताएका थिए।

तपाईं साइबर ठगीमा पर्नुभयो भने के गर्ने?

साइबर ठगीबाट बच्न सावधानी अपनाउनु जति आवश्यक छ, ठगी भइसकेपछि तत्काल कदम चाल्नु पनि उत्तिकै महत्त्वपूर्ण हुन्छ।

– तुरुन्त बैंकलाई खबर गर्नुहोस् : सम्बन्धित खाता वा कारोबार रोक्न तथा रकम फिर्ता ल्याउने प्रयास गर्न बैंकको आधिकारिक माध्यमबाट सम्पर्क गर्नुहोस्।

– प्रहरीमा उजुरी दिनुहोस् : कारोबार नम्बर, रकम पठाएको विवरण, फोन नम्बर, सन्देश र अन्य प्रमाण सुरक्षित राख्नुहोस्।

– भारतमा हुनुहुन्छ भने १९३० मा फोन गर्नुहोस् : भारतको राष्ट्रिय साइबर अपराध हेल्पलाइन १९३० मा सम्पर्क गर्नुहोस् र आधिकारिक साइबर अपराध पोर्टलमा उजुरी दिनुहोस्।

– नेपालमा हुनुहुन्छ भने : सम्बन्धित बैंक र नेपाल प्रहरीको साइबर ब्युरोमा तत्काल सम्पर्क गरी उजुरी दिनुहोस्।

– ओटीपी, पासवर्ड र गोप्य विवरण नदिनुहोस् : प्रहरी वा बैंकको अधिकारी भएको दाबी गर्ने व्यक्तिलाई पनि यस्ता विवरण नदिनुहोस्।

साइबर ठगीपछि छिटो उजुरी गर्दा रकम रोक्ने सम्भावना बढ्न सक्छ, तर रकम फिर्ता हुने सुनिश्चितता हुँदैन।

डिजिटल सुविधा मात्रै होइन, सुरक्षा पनि चाहिन्छ

भारतको सर्वोच्च अदालतको यो पहलले डिजिटल कारोबारमा बैंकको जिम्मेवारीबारे नयाँ बहस अघि सारेको छ। अनलाइन भुक्तानीलाई सहज बनाउने बैंक तथा वित्तीय संस्थाले ग्राहकको पैसा सुरक्षित राख्न पनि उत्तिकै गम्भीर हुनुपर्ने सन्देश यसले दिएको छ।

ग्राहकले आफ्नो कारोबारमा सावधानी अपनाउनैपर्छ। तर आधुनिक प्रविधि, ग्राहकको कारोबार विवरण र जोखिम पहिचान गर्ने क्षमता भएका बैंकले सम्भावित ठगी रोक्न सक्ने अवस्थामा पनि आँखा चिम्लिन मिल्दैन।

डिजिटल बैंकिङको सफलता कारोबार कति छिटो हुन्छ भन्नेमा मात्र होइन, सर्वसाधारणको कमाइ कति सुरक्षित रहन्छ भन्नेमा पनि निर्भर हुन्छ।

 

अब कृषि विकास बैंकको एपबाटै डिसहोम नवीकरण

काठमाडौं । डिसहोमका ग्राहकले अब कृषि विकास बैंकको ‘स्मार्ट प्लस’ मोबाइल एपबाटै इन्टरनेट र टेलिभिजन सेवाको नवीकरण गर्न सक्ने भएका छन्। यस सुविधाले सेवा नवीकरणका लागि छुट्टै काउन्टर वा अन्य माध्यम खोज्नुपर्ने झन्झट कम गर्नेछ।

कृषि विकास बैंकका ग्राहकले स्मार्ट प्लस एप प्रयोग गरी डिसहोम इन्टरनेट र आईपीटिभीको संयुक्त प्याकेज, इन्टरनेट र डीटीएच टेलिभिजनको संयुक्त प्याकेज तथा डिसहोम डीटीएच टेलिभिजन सेवा नवीकरण गर्न सक्नेछन्।

डिजिटल भुक्तानी सुविधाको विस्तारसँगै ग्राहकले घरमै बसेर मोबाइलबाटै सेवा नवीकरण गर्न सक्नेछन्। यसबाट समय बचत हुनुका साथै सेवा नवीकरण प्रक्रिया थप सहज हुने अपेक्षा गरिएको छ।

डिसहोमले ग्राहकलाई सहज र सुविधाजनक सेवा उपलब्ध गराउने उद्देश्यले विभिन्न विद्युतीय भुक्तानी माध्यमबाट नवीकरण गर्न सकिने व्यवस्था गर्दै आएको छ। स्मार्ट प्लस एपका अतिरिक्त अन्य उपलब्ध डिजिटल भुक्तानी माध्यमबाट पनि ग्राहकले आफ्ना सेवा नवीकरण गर्न सक्ने कम्पनीले जनाएको छ।

डिजिटल माध्यमबाट भुक्तानी तथा सेवा नवीकरणका विकल्प विस्तार गर्ने डिसहोमको पहलले ग्राहकलाई आफूअनुकूल माध्यम छनोट गर्न थप सहज बनाउने अपेक्षा गरिएको छ।

खाडीमा अस्थायी रोजगारीको माग बढ्दै, परियोजनाका लागि कर्मचारी भर्ना गर्ने क्रम तीव्र

काठमाडौं। युनाईटेड अरब ईमिरेट (यूएई)सहित खाडी मुलुकका कम्पनीहरूले परियोजनामा आधारित कामका लागि अस्थायी तथा करारका कर्मचारी भर्ना गर्ने क्रम बढाएका छन्। पछिल्लो दुई वर्षको तुलनामा एकतिहाइभन्दा बढी संस्थाले करारमा काम गर्ने कर्मचारीको प्रयोग बढाएको एक अध्ययनले देखाएको छ।

भर्ना तथा जनशक्ति व्यवस्थापनसम्बन्धी कम्पनी हेजले गरेको अनुसन्धानअनुसार, खाडी क्षेत्रका ३८ प्रतिशत संस्थाले विगतको तुलनामा करारका कर्मचारीको प्रयोग बढाएका छन्।

कम्पनीले लिंक्डइनमा गरेको पहिलो सर्वेक्षणमा सहभागी एक हजार ६३६ जनामध्ये २६ प्रतिशतले करारका कर्मचारीको प्रयोग पहिले जस्तै रहेको बताएका छन्। त्यस्तै, २१ प्रतिशतले प्रयोग घटेको र १६ प्रतिशतले आफ्नो संस्थाले करारका कर्मचारी प्रयोग नगर्ने बताएका छन्।

परियोजनाको काम पूरा गर्न अस्थायी कर्मचारी

करारमा कर्मचारी राख्नुको मुख्य कारणबारे गरिएको दोस्रो सर्वेक्षणमा एक हजार ३२३ जनाले प्रतिक्रिया दिएका थिए। उनीहरूमध्ये ४३ प्रतिशतले परियोजनामा आधारित कामको माग व्यवस्थापन गर्न अस्थायी कर्मचारी नियुक्त गर्ने गरेको बताए।

त्यस्तै, ३२ प्रतिशतले आवश्यकताअनुसार जनशक्ति थपघट गर्न सकिने लचकतालाई प्रमुख कारण मानेका छन्। १५ प्रतिशतले कानुनी अनुपालनसम्बन्धी झन्झट तथा जोखिम घटाउन र १० प्रतिशतले उपयुक्त कर्मचारी छनोट गर्न करारमा जनशक्ति लिने गरेको बताएका छन्।

सर्वेक्षणले कम्पनीहरूले मुख्यतः परियोजना सम्पन्न गर्न आवश्यक दक्ष जनशक्ति जुटाउने उद्देश्यले अस्थायी कर्मचारी नियुक्त गरिरहेको देखाएको छ।

स्थायी कर्मचारी बढाउनुभन्दा विशेषज्ञता उपयोग गर्ने रणनीति

हेज मिडिल इस्टका वरिष्ठ निर्देशक रायन ट्यागका अनुसार, कुनै व्यवसायलाई अतिरिक्त विशेषज्ञता वा परियोजनाका लागि थप सहयोग आवश्यक पर्दा अस्थायी पेसाकर्मी छिटो र लचिलो विकल्प बन्न सक्छन्।

उनले पछिल्लो सर्वेक्षणमा परियोजनाको माग नै करारमा कर्मचारी नियुक्त गर्ने सबैभन्दा ठूलो कारणका रूपमा देखिएको बताए।

“यसले संस्थाहरूले कर्मचारीको संख्या बढाउनेभन्दा उनीहरूसँग उपलब्ध सीप र क्षमतामा बढी ध्यान दिन थालेको संकेत गर्छ। आवश्यक परेको समयमा विशेषज्ञ जनशक्तिको सेवा लिन चाहन्छन्, तर स्थायी कर्मचारीको संख्या अनिवार्य रूपमा बढाउन चाहँदैनन्,” ट्यागले भने।

खाडी क्षेत्रका कम्पनीहरू विस्तार योजना, प्रविधिमा भइरहेको लगानी र परिवर्तनशील सीप आवश्यकताबीच अघि बढिरहेका छन्। कतिपय परियोजनाका लागि निश्चित अवधिसम्म मात्र विशेष दक्षता आवश्यक पर्ने भएकाले करारमा कर्मचारी नियुक्त गर्नु कम्पनी र कामदार दुवैका लागि आकर्षक विकल्प बनेको छ।

स्थायी र अस्थायी कर्मचारीको मिश्रित कार्यदल

सर्वेक्षणमा सहभागीमध्ये झन्डै एकतिहाइले जनशक्ति व्यवस्थापनमा लचकतालाई करारका कर्मचारी प्रयोग गर्नुको प्रमुख कारण बताएका छन्। परियोजनाको चाप, बजारको अवस्था र व्यावसायिक प्राथमिकताअनुसार कर्मचारीको संख्या बढाउन वा घटाउन सकिने भएकाले यस्तो व्यवस्था लोकप्रिय हुँदै गएको हो।

ट्यागका अनुसार, स्थायी र अस्थायी रोजगारीबीचको परम्परागत विभाजनसमेत क्रमशः कम हुँदै गएको छ।

“संस्थाहरूले अहिले स्थायी कर्मचारी र अस्थायी विशेषज्ञलाई समेटेर मिश्रित कार्यदल निर्माण गरिरहेका छन्। यसले आवश्यक सीप प्रभावकारी रूपमा उपयोग गर्न र व्यवसायलाई परिस्थितिअनुसार छिटो अनुकूल बनाउन सहयोग गर्छ,” उनले भने।

खाडी सहयोग परिषद् (जीसीसी) अन्तर्गतका मुलुकहरूमा प्रविधि, व्यवसाय विस्तार र रूपान्तरणसम्बन्धी परियोजनाहरू अघि बढ्दै जाँदा करारमा कर्मचारी नियुक्त गर्ने अभ्यास अझ महत्त्वपूर्ण हुने देखिएको छ।

यसले कम्पनीहरूलाई आवश्यक समयमा दक्ष जनशक्ति उपलब्ध गराउनुका साथै स्थायी कर्मचारीको संख्या र दीर्घकालीन खर्च बढाउने दबाब कम गर्न सहयोग पुर्‍याउने अपेक्षा गरिएको छ। (एजेन्सी)

 

 विमान किन अवतरणअघि आकाशमै घुमिरहन्छन् ? उडान विलम्व घटाउन राष्ट्रसंघीय निकायको नयाँ योजना

तपाईं कहिल्यै विमानको झ्यालबाट बाहिर हेर्दै हुनुहुन्थ्यो र तलको सहर वा समुद्रको तट उही दृश्यसहित पटक–पटक देखिइरह्यो भने मनमा प्रश्न उठ्न सक्छ- विमान अवतरण नगरी किन आकाशमै घुमिरहेको छ?

यसको अर्थ विमानमा कुनै समस्या आएको छ भन्ने अनिवार्य हुँदैन। कहिलेकाहीँ विमानस्थलमा अवतरणको पालो कुर्नुपर्ने भएकाले विमान आकाशमै निर्धारित मार्गमा घुमिरहन्छन्। हवाई उड्डयनको भाषामा यसलाई ‘होल्डिङ प्याटर्न’ भनिन्छ।

धावनमार्ग व्यस्त हुनु, खराब मौसमका कारण अवतरण प्रभावित हुनु वा हवाई ट्राफिक नियन्त्रकले विमानको चाप व्यवस्थापन गर्नुपर्ने अवस्था यसका प्रमुख कारण हुन्।

तर अब विमानले आकाशमै अनावश्यक समय बिताउनुपर्ने अवस्था घटाउने प्रयास भइरहेको छ। संयुक्त राष्ट्रसंघअन्तर्गतको अन्तर्राष्ट्रिय नागरिक उड्डयन संगठन (आईकाओ) ले विभिन्न देशबीच हवाई ट्राफिक व्यवस्थापनमा समन्वय बढाउँदै उडान ढिलाइ कम गर्ने योजना अघि सारेको छ।

किन आकाशमै घुम्नुपर्छ विमान?

प्रत्येक विमानस्थलले एकै समयमा निश्चित संख्यामा मात्र विमान अवतरण र उडान गराउन सक्छ। निर्धारित क्षमताभन्दा धेरै विमान एकैपटक विमानस्थलतर्फ आउँदा हवाई ट्राफिक नियन्त्रकले केही विमानलाई सुरक्षित अवतरणको अनुमति नआउन्जेल आकाशमै पर्खन निर्देशन दिन सक्छन्।

खराब मौसम, आकस्मिक घटना र हवाई क्षेत्रमाथिका प्रतिबन्धले पनि उडान प्रभावित हुन सक्छन्। एउटा विमानस्थलमा देखिएको समस्याले अन्तर्राष्ट्रिय उडान मार्ग हुँदै अन्य देशतर्फ जाने विमानलाई समेत असर पार्न सक्छ।

आकाशमा घुमेर अवतरणको पालो कुर्नु हवाई उड्डयनमा सामान्य प्रक्रिया भए पनि यसले अतिरिक्त इन्धन खपत गराउँछ। यात्रुको समय खेर जानुका साथै अर्को विमान चढ्नुपर्ने यात्रुको सम्पर्क उडानसमेत छुट्न सक्छ।

राष्ट्रसंघीय निकायको योजना के हो?

आईकाओले ‘एयर ट्राफिक फ्लो म्यानेजमेन्ट’ अर्थात् हवाई यातायात प्रवाह व्यवस्थापन प्रणालीको व्यापक प्रयोग गर्न देशहरूलाई प्रोत्साहित गरिरहेको छ। यस प्रणालीअन्तर्गत विमान उडिसकेपछि व्यस्त विमानस्थलमाथि पुगेर पर्खनुपर्ने अवस्था आउनुअघि नै सम्भावित चापको पहिचान गरिन्छ। त्यसपछि विमानको प्रस्थान समय आवश्यकताअनुसार मिलाउन सकिन्छ।

यसका लागि विमान सेवा कम्पनी, विमानस्थल, हवाई ट्राफिक नियन्त्रक र मौसमसम्बन्धी सेवा प्रदायकले एकअर्कासँग सूचना आदानप्रदान गर्नुपर्ने हुन्छ। यसले विभिन्न हवाई क्षेत्रमा कति विमान प्रवेश गर्दै छन् भन्ने पूर्वानुमान गरेर व्यवस्थापन गर्न सहयोग पुर्‍याउँछ।

आईकाओका महासचिव जुआन कार्लोस सालाजारले यसलाई सहरका ट्राफिक बत्तीबीच समन्वय कायम गर्ने व्यवस्थासँग तुलना गरेका छन्। उनका अनुसार, “यदि ट्राफिक बत्तीहरूले स्वतन्त्र रूपमा काम गरे भने यातायात अस्तव्यस्त हुन्छ र हरेक चोकमा जाम लाग्छ।”

उनले भनेझैँ, छिमेकी देशहरूले पर्याप्त सूचना आदानप्रदान नगरी आ–आफ्नो हवाई क्षेत्र व्यवस्थापन गर्दा अन्तर्राष्ट्रिय उडानमा पनि यस्तै समस्या उत्पन्न हुन सक्छ।

कति समय, इन्धन र पैसा बचत हुन्छ?

हवाई ट्राफिक व्यवस्थापनमा सुधार गर्दा उल्लेखनीय बचत गर्न सकिने प्रारम्भिक परीक्षणले देखाएका छन्।

आईकाओका अनुसार, सन् २०२६ मा अमेरिकी महादेशका विभिन्न क्षेत्रमा गरिएको सहकार्यमा आधारित परीक्षणबाट २ लाख ६५ हजार मिनेटभन्दा बढी उडान समय बचत भएको छ। यो करिब ४ हजार ४०० घण्टा बराबर हो।

त्यस्तै, ३ करोड ८९ लाख अमेरिकी डलरभन्दा बढी रकम र करिब १३ हजार ३३० टन इन्धन बचत भएको जनाइएको छ। इन्धन खपत घट्दा अनुमानित ४२ हजार १६० टन कार्बन डाइअक्साइड उत्सर्जन हुनबाट जोगिएको छ।

युरोपमा पनि यस्तै सुधार देखिएको छ। सन् २०२६ को मेदेखि अगस्टसम्म मौसम र हवाई ट्राफिकको चापबाट उत्पन्न हुन सक्ने अवरोधको पूर्वानुमान गर्ने युरोकन्ट्रोलको कार्यक्रमले करिब ३१ लाख मिनेटको उडान ढिलाइ हुनबाट जोगाएको जनाएको छ।

उक्त सुधारबाट करिब ४४ करोड ८० लाख अमेरिकी डलर बराबरको बचत भएको अनुमान गरिएको छ। यी नतिजाले हवाई उड्डयनमा प्रविधिसँगै प्रभावकारी समन्वयले पनि ठूलो आर्थिक र वातावरणीय लाभ दिन सक्ने देखाउँछन्।

यात्रुलाई के फाइदा हुन्छ?

यो प्रणाली प्रभावकारी रूपमा लागू भए यात्रुले अनपेक्षित ढिलाइ कम भोग्नुपर्ने र उडानसम्बन्धी सूचना समयमै पाउने अपेक्षा गर्न सकिन्छ।

कुनै विमानस्थलमा विमानको चाप बढिरहेको छ भने विमान अवतरणको नजिक पुगेपछि मात्र समस्या थाहा पाउनुको सट्टा विमान सेवा कम्पनीले पहिले नै जानकारी पाउन सक्छन्। त्यसअनुसार प्रस्थान समय मिलाउन सकिन्छ।

खराब मौसम वा अन्य अवरोधपछि विमानस्थलको सेवा सामान्य अवस्थामा फर्काउन पनि यसले सहयोग पुर्‍याउन सक्छ।

तर यसको अर्थ अब विमान कहिल्यै ढिला हुँदैनन् वा आकाशमा घुमेर अवतरणको पालो कुर्नुपर्ने अवस्था पूर्ण रूपमा अन्त्य हुन्छ भन्ने होइन। हवाई सुरक्षालाई प्राथमिकता दिनैपर्छ। अचानक आउने मौसम परिवर्तन, आकस्मिक घटना र अन्य अप्रत्याशित परिस्थितिलाई सधैँ पूर्वानुमान गर्न सम्भव हुँदैन।

सबै देशमा किन लागू हुन सकेको छैन?

केही देशले हवाई यातायात प्रवाह व्यवस्थापन प्रणाली प्रयोग गरिरहेका छन्। तर अन्तर्राष्ट्रिय स्तरमा समन्वय कायम गर्नु अझै चुनौतीपूर्ण छ। एउटा विमानले महादेशहरूबीच यात्रा गर्दा धेरै देशको हवाई क्षेत्र पार गर्नुपर्ने हुन्छ। ती देशका नियम, प्रक्रिया र प्रविधि फरक हुन सक्छन्। त्यसैले एउटै देशले मात्र आफ्नो प्रणाली सुधारेर सबै समस्या समाधान गर्न सक्दैन।

सालाजारका अनुसार, अन्तर्राष्ट्रिय उडानमा अवरोध कम गर्न देशहरूले सूचना आदानप्रदानलाई अझ प्रभावकारी बनाउनुपर्छ।

क्यानडाको मोन्ट्रियलमा पाँच दिनसम्म चलेको छलफलपछि सरकार र हवाई उड्डयन क्षेत्रका प्रतिनिधिहरूले यो प्रणालीलाई व्यापक रूपमा लागू गर्ने प्रयासलाई समर्थन गरेका छन्।

आईकाओले सन् २०२७ मा क्षेत्रीय कार्यशाला आयोजना गर्ने योजना बनाएको छ। हवाई यातायात प्रवाह व्यवस्थापनसम्बन्धी नयाँ अन्तर्राष्ट्रिय नियम भने सन् २०३० को नोभेम्बरमा आउने अपेक्षा गरिएको छ।

बढ्दो हवाई यात्राबीच चुनौती पनि थपिँदै

हवाई यात्रुको संख्या बढ्दै जाँदा उडान व्यवस्थापनमा प्रभावकारी समन्वयको आवश्यकता पनि बढिरहेको छ।

आईकाओका अनुसार, सन् २०२५ मा विश्वका विमान सेवा कम्पनीले करिब पाँच अर्ब यात्रुलाई झन्डै तीन करोड ८० लाख उडानमार्फत सेवा दिएका थिए। संगठनको प्रक्षेपणअनुसार, सन् २०५० सम्ममा वार्षिक हवाई यात्रुको संख्या १२ अर्ब ४० करोड पुग्न सक्छ।

यसबीच विभिन्न कारणले हवाई क्षेत्र बन्द हुनुपर्ने अवस्था, चरम मौसमी घटना तथा ड्रोन र हवाई ट्याक्सीजस्ता नयाँ प्रविधिको विस्तारले हवाई यातायात व्यवस्थापनलाई थप जटिल बनाइरहेका छन्।

अन्ततः यात्रुका लागि यो योजनाको उद्देश्य सरल छ- कम ढिलाइ, उडानसम्बन्धी स्पष्ट सूचना र गन्तव्यमा पुग्न कम प्रतीक्षा।

विमानस्थलमाथि आधा घण्टासम्म आकाशमै घुमेर अवतरणको पालो कुर्नुपरेको अनुभव भएका यात्रुका लागि पनि यस्तो सुधार सानो उपलब्धि होइन। यसले यात्रुको समय र विमान कम्पनीको पैसा मात्र बचाउँदैन, इन्धन खपत र वातावरणीय प्रदूषण घटाउनसमेत मद्दत पुर्‍याउन सक्छ। (स्रोत: खालिज टाइम्स)

 

दुबईमा सुनको मूल्य घट्यो, २२ क्यारेट सुन प्रतिग्राम ४५०.७५ दिराम

दुबई। दुबईमा बिहीबार बिहान सुनको मूल्य घटेको छ। अमेरिकी केन्द्रीय बैंक फेडरल रिजर्भको ब्याजदरसम्बन्धी संकेत र अमेरिकाको मुद्रास्फीतिसम्बन्धी तथ्यांकको प्रतीक्षामा लगानीकर्ता रहेका बेला सुनको मूल्यमा गिरावट आएको हो।

दुबई ज्वेलरी ग्रुपका अनुसार बिहीबार बिहान २४ क्यारेट सुनको मूल्य प्रतिग्राम ४८६.७५ दिराम कायम भएको छ। बुधबार कारोबार बन्द हुँदा यसको मूल्य प्रतिग्राम ४८८ दिराम थियो।

त्यस्तै, २२ क्यारेट सुनको मूल्य प्रतिग्राम ४५०.७५ दिराम, २१ क्यारेटको ४३२.२५ दिराम र १८ क्यारेटको ३७०.५० दिराम रहेको छ।

अन्तर्राष्ट्रिय बजारमा पनि सुनको मूल्य घटेर प्रतिऔँस ४ हजार ३७.९८ अमेरिकी डलरमा झरेको छ।

ब्याजदर र मुद्रास्फीतिको प्रभाव

अमेरिकी फेडरल रिजर्भले बुधबार अपेक्षाअनुसार ब्याजदर ३.७५ देखि ४ प्रतिशतको सीमाभित्र यथावत् राखेको थियो। आगामी साता हुने अमेरिकी मध्यावधि निर्वाचनपछि मात्र ऋणको लागतमा परिवर्तन गर्ने विषयमा निर्णय लिन र थप मुद्रास्फीतिसम्बन्धी तथ्यांक पर्खन फेडले यस्तो निर्णय गरेको हो।

सीएमईको फेडवाच टुलका अनुसार डिसेम्बरमा ब्याजदर बढ्ने सम्भावनाको अनुमान ७८ प्रतिशतमा झरेको छ। फेडको पछिल्लो घोषणाअघि यस्तो सम्भावना ८४ प्रतिशत अनुमान गरिएको थियो।

मुम्बईस्थित केडिया कमोडिटिजका निर्देशक अजय केडियाले रोयटर्ससँग कुरा गर्दै सुनको मूल्यमा आएको गिरावटको कारण मध्यपूर्वको निरन्तर अनिश्चितता र मुद्रास्फीतिसम्बन्धी तथ्यांक सार्वजनिक हुनुअघि बजारमा लगानीकर्ताले आफ्नो लगानीको स्थिति समायोजन गर्नु रहेको बताए।

भूराजनीतिक घटनाक्रमले पनि प्रभाव पार्दै

लन्डनस्थित जे क्यापिटल मार्केट्सका प्रमुख लगानी अधिकृत नईम अस्लमका अनुसार सुनका लगानीकर्ताले बदलिँदो भूराजनीतिक घटनाक्रम र ऊर्जा आपूर्तिसम्बन्धी सम्भावनाको मूल्यांकन गरिरहेका छन्।

अमेरिकी राष्ट्रपति डोनाल्ड ट्रम्पका भेनेजुएलाको तेल आपूर्ति, अमेरिकाको ऊर्जा उत्पादन विस्तार र घरेलु लगानीसम्बन्धी पछिल्ला अभिव्यक्तिले सुनको मूल्यमा फरक–फरक प्रभाव पारिरहेको अस्लमले बताए।

करदातालाई अतिरिक्त लागत नपर्ने गरी भेनेजुएलाको १० लाख ब्यारेल तेल टेक्सास आइपुग्ने ट्रम्पको घोषणा र होर्मुज जलडमरूमध्य हुँदै हुने ढुवानी गतिविधि सुधार भइरहेको उनको दाबीले विश्वव्यापी ऊर्जा आपूर्तिमा दबाब कम हुन सक्ने सम्भावना देखाएको अस्लमको भनाइ छ।

उनका अनुसार तेलको आपूर्ति बढेमा ढुवानी खर्च घट्न, मुद्रास्फीतिको अपेक्षा नरम हुन र ब्याजदर घटाउने पक्षमा वातावरण बन्न सक्छ। तर भूराजनीतिक अनिश्चितता कम भएमा सुरक्षित लगानीको माध्यमका रूपमा सुनप्रतिको आकर्षण पनि कमजोर हुन सक्छ।

यसले बहुमूल्य धातुको बजारमा लगानीकर्ताका लागि थप जटिल परिस्थिति सिर्जना गर्न सक्ने अस्लमले बताएका छन्। (स्रोत- खालिज टाइम्स)

कात्तिक १५ गतेदेखि सुरुङमार्गमा शुल्क लाग्ने

काठमाडौं ।  नागढुङ्गा सुरुङमार्ग निर्माण आयोजनाले यही कात्तिक १५ गतेदेखि सुरुङमार्ग सडकको उपयोग गर्ने सवारीसाधनलाई दस्तुर (टोल शुल्क) लगाउने भएको छ ।

आयोजनाले आज सार्वजनिक सूचना जारी गरेर सडक बोर्ड नेपालको कार्यकारी समितिको गत असोज १२ गतेको निर्णयअनुसार यही कात्तिक १५ गतेदेखि टोल शुल्क उठाउन लागेको हो ।

सरकारले २०८२ चैत २६ गते राजपत्रमा सूचना प्रकाशित गरी नागढुङ्गा–नौबिसे सुरुङमार्गमा सवारीसाधन गुडाउने शुल्क निर्धारण गरेको थियो । सरकारले सवारीसाधनको क्षमताअनुसार सुरुङमार्गको प्रयोग गर्ने सवारीसाधनका लागि छुट्टाछुट्टै दस्तुर निर्धारण गरेको छ । कार, भ्यान, पिकअप, ट्रयाक्टर, माइक्रोबस र अन्य हलुका सवारीसाधनका लागि काठमाडौँ प्रवेश गर्दा रु ६५ र सोही वर्गका सवारीसाधन काठमाडौँबाट प्रस्थान गर्दा भने रु ६० तोकिएको छ ।

त्यस्तै, मिनीबस, मिनी टिपर/ट्रकका लागि काठमाडौँ प्रवेश गर्दा रु १२५ र काठमाडौँबाट प्रस्थान गर्दा भने रु ८० दस्तुर तोकिएको छ ।

त्यसैगरी बस, ट्रक (सिङ्गल रियर एक्सल) सवारीको लागि काठमाडौँ प्रवेश गर्दा रु २६० र काठमाडौँबाट प्रस्थान गर्दा रु २०० दस्तुर तोकिएको छ ।

त्यसैगरी मल्टिएक्सल ट्रक/सवारीसाधन, भारी उपकरणको लागि काठमाडौँ प्रवेश गर्दा रु ६०० र काठमाडौँबाट प्रस्थान गर्दा रु २५० दस्तुर तोकिएको छ । यो सुरुङमार्ग गत साउन ११ गते उद्घाटन गरेर सवारीसाधन परीक्षणका रूपमा सवारीसाधन गुडाउँदै आइरहेको छ ।

एनपीएलको रौनक बढ्दै, गौतमबुद्ध रंगशाला अझै अधुरै

चितवन। नेपाल प्रिमियर लिग (एनपीएल) को तेस्रो संस्करणले नेपाली क्रिकेटको रौनक बढाइरहेका बेला चितवनको गौतमबुद्ध अन्तर्राष्ट्रिय क्रिकेट रंगशालाको निर्माण भने अझै अधुरै छ। भरतपुर महानगरपालिका–१५ मा निर्माणाधीन रंगशाला आगामी पुस २७ गतेसम्म सम्पन्न गर्ने लक्ष्य राखिए पनि अहिलेसम्म ६५ प्रतिशत काम मात्रै सकिएको छ।

भरतपुर महानगरपालिकाका इन्जिनियर आदर्श पोखरेलका अनुसार बागमती प्रदेश सरकारबाट बजेट निकासा हुन ढिलाइ हुँदा निर्माण कम्पनीले बीचमा काम रोकेको थियो। निर्माण सामग्रीको मूल्यवृद्धि, मौसम र पुरानो संरचनामा काम गर्नुपर्दा पनि निर्माण प्रभावित भएको कम्पनीका व्यवस्थापक सम्राट सिलवालले बताए।

अहिले मैदान निर्माण मुख्य चुनौती बनेको छ। मैदानमा माटोका चार तह राख्ने, पाइप जडान गर्ने र बरुणा घाँस रोप्ने काम बाँकी छ। दुईवटा टावर अन्तिम चरणमा पुगेका छन् भने चार प्यारापिटमध्ये दुईवटा पूरा भएका छन्। तेस्रो ९० र चौथो ७० प्रतिशत सम्पन्न भएका छन्। विद्युत् जडान पनि बाँकी छ।

निर्माणको समयसीमा नजिकिँदै गर्दा कम्पनीले म्याद थप माग्ने तयारी गरेको छ। सुरुमा भ्याटसहित ७८ करोड ५० लाख ९१ हजार रुपैयाँमा ठेक्का सम्झौता भएको आयोजनाको लागत पहिलो भेरिएसन अर्डर स्वीकृत भएपछि बढेर ८६ करोड २४ लाख ८४ हजार रुपैयाँ पुगेको छ।

धुर्मुस–सुन्तली फाउन्डेसनले आर्थिक अभावका कारण निर्माण अघि बढाउन नसकेपछि भरतपुर महानगरपालिका र बागमती प्रदेश सरकारले संयुक्त रूपमा आयोजना अघि बढाएका हुन्। २०८१ असार २४ गते हिमालयन–कालिञ्चोक बिबीआर जेभीसँग निर्माण सम्झौता भएको थियो।

महानगरपालिकाका कार्यवाहक प्रमुख चित्रसेन अधिकारीले निर्माण कम्पनीलाई आवश्यक सहयोग गर्दै काम छिटो सक्न आग्रह गरिएको बताए।

एनपीएलको बढ्दो लोकप्रियतासँगै चितवनमा पनि अन्तर्राष्ट्रियस्तरका खेल आयोजना गर्ने अपेक्षा छ। तर रंगशाला निर्माणमा भइरहेको ढिलाइले त्यो अवसर पर्खाइमा छ। क्रिकेटको रौनक देशभर फैलिरहेका बेला चितवनको आफ्नै रंगशालामा खेल हेर्ने सपना कहिले पूरा हुन्छ?

तिहारमा सुन किन्नेको चाँदीकटाइ: एक किलो सुनदेखि स्मार्टफोनसम्म उपहार

काठमाडौं।  तिहार नजिकिँदै गर्दा सुनको बजारमा ग्राहक तान्ने प्रतिस्पर्धा चर्किएको छ। धनतेरस र दीपावलीमा सुन किन्नु शुभ मानिने परम्परालाई लक्षित गर्दै भारत र संयुक्त अरब इमिरेट्स (यूएई) का गहना व्यवसायीले आकर्षक उपहार तथा छुटका योजना सार्वजनिक गरेका छन्। कतै सुनका गहना किन्दा १० प्रतिशतसम्म तत्काल क्यासब्याक दिइँदै छ त कतै निःशुल्क सुनको सिक्का, स्मार्टफोन र स्मार्टवाच उपहारमा पाइनेछ। दुबईमा त गहना किन्ने ग्राहकले एक किलोसम्म सुन जित्ने अवसरसमेत पाउने भएका छन्।

सुनको मूल्यमा आएको उतारचढावका कारण ग्राहकको खरिद निर्णय प्रभावित भइरहेका बेला व्यवसायीले विभिन्न योजनामार्फत बजारमा रौनक थप्न खोजेका हुन्। यूएईका केही कम्पनीले गहना बनाउँदा लाग्ने शुल्कमा छुट, पुरानो सुन साट्दा अतिरिक्त मूल्य र भविष्यमा मूल्य बढे पनि अहिलेको भाउमा सुन किन्न पाउने सुविधा दिएका छन्।

‘खलिज टाइम्स’का अनुसार, केही कम्पनीले सुनको मूल्य अग्रिम रूपमा सुरक्षित गर्न सकिने योजना पनि ल्याएका छन्। यसले मूल्य बढेको अवस्थामा ग्राहकलाई राहत दिन सक्छ।

दुबईमा धनतेरस र दीपावलीको रौनक

यूएईमा सन् २०२६ को धनतेरस नोभेम्बर ६ र दीपावली नोभेम्बर ८ मा मनाइने उल्लेख गर्दै बजारमा विशेष योजना ल्याइएको छ। यस अवधिमा विशेषगरी भारतीय समुदायका ग्राहकले सुनका सिक्का, सुनका बिस्कुट, चेन, चुरा तथा अन्य गहना किन्ने गर्छन्।

दुबईमा सुन भारतभन्दा सस्तो?

उपलब्ध विवरणअनुसार, दुबईमा १० ग्राम २४ क्यारेट सुनको मूल्य ४ हजार ९२० दिरहम, २२ क्यारेटको ४ हजार ५५० दिरहम र २१ क्यारेटको ४ हजार ३७० दिरहम रहेको छ। २४ क्यारेट सुनको मूल्य ५ हजार दिरहमभन्दा तल छ।

नेपाली रुपैयाँमा रूपान्तरण गर्दा २४ क्यारेट सुनको १० ग्रामको मूल्य करिब १ लाख २९ हजार रुपैयाँ पर्ने उल्लेख छ। उता, भारतको राजधानी नयाँदिल्लीको सर्राफा बजारमा सोमबार प्रतिदश ग्राम सुनको मूल्य करिब १ लाख ४६ हजार भारतीय रुपैयाँ रहेको समाचारमा जनाइएको छ।

यद्यपि, यी मूल्य फरक समय र बजारका हुन सक्ने भएकाले प्रत्यक्ष तुलना गर्दा मूल्यको मिति, मुद्रा विनिमय दर, कर तथा अन्य शुल्कसमेत विचार गर्नुपर्छ। विदेशबाट सुन वा गहना ल्याउँदा लाग्ने भन्सार तथा अन्य नियमले पनि वास्तविक लागतमा फरक पार्न सक्छ।

सुन किन्दा कहाँ के पाइन्छ?

यूएईका विभिन्न गहना व्यवसायीले ग्राहक आकर्षित गर्न फरक–फरक सुविधा ल्याएका छन्।

१० प्रतिशतसम्म क्यासब्याक र हिरामा छुट

एक कम्पनीले सबै प्रकारका गहनाको खरिदमा १० प्रतिशतसम्म तत्काल क्यासब्याक दिने योजना ल्याएको छ। हिराका गहनामा ५० प्रतिशतसम्म छुटसँगै थप १० प्रतिशत क्यासब्याकको सुविधा पनि उपलब्ध गराइएको छ।

अहिलेको मूल्यमा सुन बुक गर्ने सुविधा

अग्रिम रकम तिरेर सुनको मूल्य सुरक्षित गर्न सकिने योजना पनि छ। एउटा कम्पनीले नौ प्रतिशत अग्रिम भुक्तानीमा सुनको मूल्य बुक गर्न सकिने व्यवस्था गरेको छ। पछि मूल्य बढेमा बुकिङ गर्दाको कम मूल्यमा सुन किन्न पाइनेछ भने मूल्य घटेमा घटेको मूल्यको लाभसमेत ग्राहकले पाउने व्यवस्था रहेको समाचारमा उल्लेख छ।

 तनिष्कका ग्राहकले हिराको मूल्य तथा सुन र हिराका गहनाको मेकिङ चार्जमा २५ प्रतिशतसम्म छुट पाउन सक्छन्। पुरानो सुनका गहना साट्ने ग्राहकलाई साटिएको सुनको शतप्रतिशत मूल्याङ्कनसँगै प्रतिग्राम थप १५ दिरहम दिने योजना पनि सार्वजनिक गरिएको छ।

 कान्ज ज्वेल्सले गहना बनाउँदा लाग्ने शुल्कमा छुट दिएको छ। निश्चित सर्त पूरा गरी खरिद गर्ने ग्राहकले सुनका सिक्का र स्मार्टफोनजस्ता उपहारसमेत पाउन सक्नेछन्। 

मीना ज्वेलर्सले गहना किन्ने ग्राहकलाई नयाँ स्मार्टफोन, स्मार्टवाच तथा विशेष रूपमा तयार पारिएका सुनका बार उपहार दिने योजना ल्याएको छ।

मलाबार गोल्ड एन्ड डायमन्ड्सले हिरा तथा बहुमूल्य रत्नका गहना किन्दा नगद भौचर दिने योजना ल्याएको छ। सुन र हिराका गहनामा आकर्षक छुटका साथै २२ क्यारेटका पुराना गहना साट्दा सुनको मूल्यमा कटौती नगर्ने सुविधा पनि दिइएको छ।

कम्पनीको ‘गोल्ड रेट प्रोटेक्सन’ योजनाअन्तर्गत ग्राहकले २५ प्रतिशत अग्रिम रकम तिरेर हालको सुनको मूल्य सुरक्षित गर्न सक्छन्। भविष्यमा मूल्य बढेमा यसले ग्राहकलाई फाइदा पुर्‍याउन सक्छ।

एक किलो सुन जित्ने अवसर

दुबई ज्वेलरी ग्रुपले दीपावलीको अवसरमा सुन जित्ने विशेष योजना ल्याएको छ। यस योजनाअन्तर्गत गहना किन्ने ग्राहकले कुल एक किलो सुन जित्ने अवसर पाउनेछन्।

ज्वेलरी स्टोरबाट १ हजार ५०० दिरहमको खरिद गर्ने ग्राहक लक्की ड्रमा सहभागी हुन सक्नेछन्। धनतेरससम्म खरिद गर्ने ग्राहकका लागि पुरस्कार जित्ने अवसर दोब्बर बनाइएको छ।

धनतेरसको लक्की ड्रमा पाँच जना विजेताले जनही १०० ग्राम सुन पाउनेछन्। त्यसपछि नोभेम्बर १२ मा हुने मुख्य ड्रमा एक जना भाग्यशाली विजेताले ५०० ग्राम सुन जित्नेछन्।

यसरी कुल एक किलो सुन पुरस्कारका रूपमा वितरण गर्ने कम्पनीको योजना छ। तर, यस्ता योजनामा सहभागी हुनुअघि खरिदको न्यूनतम सीमा, योग्यताका सर्त र पुरस्कार वितरणसम्बन्धी नियम बुझ्नु आवश्यक हुन्छ।

भारतमा पनि छुट र उपहारको प्रतिस्पर्धा

यूएईमा मात्र होइन, भारतमा पनि ठूला गहना कम्पनीले दीपावली लक्षित योजना सार्वजनिक गरेका छन्। तनिष्क, जोयालुक्कास, ललिता ज्वेलरी र क्यारेटलेनलगायतका कम्पनीले सुन खरिदमा क्यासब्याक, मेकिङ चार्जमा छुट, पुरानो सुन साट्दा शुल्क नकटाउने तथा अग्रिम भुक्तानीका विकल्प उपलब्ध गराएका छन्।

चाडपर्वमा गहना किन्ने ग्राहकका लागि यस्ता योजनाले केही बचत गराउन सक्छन्। तर, उपहार र छुटको आकर्षणमा परेर आवश्यकताभन्दा बढी खर्च गर्नु बुद्धिमानी हुँदैन। सुनको वास्तविक मूल्य, गहनाको तौल, शुद्धता, मेकिङ चार्ज, कर तथा एक्सचेन्जका सर्त तुलना गरेर मात्र खरिद निर्णय लिनु उपयुक्त हुन्छ।

तिहारको किनमेलमा सम्झनुपर्ने कुरा एउटै हो- उपहार कति ठूलो छ भन्नेभन्दा आफूले किनेको सुनको मूल्य र गुणस्तर कति उचित छ भन्ने महत्त्वपूर्ण हुन्छ। (एजेन्सीहरुबाट)

 

मलेसियाबाट ई–सिगरेट तस्करी गर्ने सिंगापुरको गिरोहका ६ सदस्यलाई जेल

सिंगापुर। मलेसियाबाट आयात गरिएका विद्युतीय भेप (ई–सिगरेट) सिंगापुरमा दुईवटा गोदाम प्रयोग गरी वितरण गर्दै आएको स्थानीय गिरोहका छ सदस्यलाई जेल सजाय र जरिवाना सुनाइएको छ।

संगठित अपराधमा संलग्न उक्त गिरोह तीन तहमा विभाजित थियो। सबैभन्दा माथि गिरोहका नेताहरू र त्यसपछि दुई तहमा वितरकहरू थिए। गिरोहका नेताहरूले मलेसियामा बस्ने र ‘नोबडी’ नामले चिनिने एक व्यक्तिको निर्देशनमा काम गर्थे।

शुक्रबार सजाय सुनाइएका छ जना सिंगापुरेली पुरुषमा तेई लर वेई (३०), तेओ जिन रुई (२९), तान बुन हाओ (३१), फेलिक्स तेओ वाङ च्ये (३०), इउ बिङ युआन (३८) र निगेल खिङ याओ झी (२८) छन्।

स्थानीय गिरोहका नेता तेईलाई २५ महिनाको जेल सजाय र एक लाख सिंगापुर डलर (करिब ७८ हजार अमेरिकी डलर) जरिवाना सुनाइएको छ।

लेन्टोरस्थित गोदाम सञ्चालन गर्ने स्थानीय वितरक तेओलाई २१ महिनाको जेल सजाय र एक लाख सिंगापुर डलर जरिवाना गरिएको छ।

गिरोहको सबैभन्दा तल्लो तहमा रहेर विभिन्न क्षेत्रमा भेप वितरण गर्ने अन्य चार जनालाई जनही १० महिनाको जेल सजाय सुनाइएको छ। उनीहरूलाई आठ हजारदेखि २४ हजार सिंगापुर डलरसम्म जरिवाना गरिएको छ।

यसरी सञ्चालन हुन्थ्यो भेप तस्करीको सञ्जाल

यो गिरोह सन् २०२२ को मध्यदेखि सन् २०२५ अक्टोबर १६ सम्म सञ्चालनमा थियो। यसले मलेसियाबाट आयात गरिएका भेप सिंगापुरमा वितरण गर्दै आएको थियो।

सहअभियुक्त वङ ई वेई, जो स्थानीय गिरोहका नेतामध्ये एक थिए, उनले तेईलाई गिरोहमा आबद्ध गराएका थिए।

सुरुमा तेईले क्षेत्रगत वितरकका रूपमा काम गर्थे। उनले स्थानीय वितरकहरूबाट प्याक गरिएका भेपका अर्डर लिएर ‘नोबडी’ सँग अर्डर गर्ने ग्राहकसम्म पुर्‍याउँथे।

प्रत्येक क्षेत्रगत वितरकलाई निश्चित हुलाक क्षेत्रको जिम्मेवारी दिइएको थियो। सामान पुर्‍याउन नसके त्यसबारे गिरोहलाई जानकारी दिनुपर्ने र ग्राहकबाट नगद भुक्तानी संकलन गर्नुपर्ने व्यवस्था थियो।

तेईले करिब एक वर्ष यसरी काम गरे। यसबाट उनले मासिक औसत पाँच हजार पाँच सय सिंगापुर डलर कमाउँथे।

सन् २०२३ को मध्यतिर उनी पदोन्नति भएर मन्डाई रोडस्थित गोदाममा स्थानीय वितरक बने। यस भूमिकामा उनले गोदाम सञ्चालनमा सहयोग गर्ने, सामानको आपूर्ति बुझ्ने, पार्सल प्याक गर्ने र क्षेत्रगत वितरकहरूलाई सामान हस्तान्तरण गर्ने काम गर्थे। यसबाट उनले मासिक आठ हजार सिंगापुर डलर आम्दानी गर्थे।

स्थानीय वितरकका रूपमा १८ महिना काम गरेपछि तेईले वङबाट मन्डाई रोडस्थित गोदामको व्यवस्थापन जिम्मा लिएर स्थानीय गिरोह नेताको भूमिका सम्हाले। त्यसपछि वङ निष्क्रिय साझेदार बने र आम्दानीको ७० प्रतिशत हिस्सा लिन थाले।

डिसेम्बर २०२४ देखि स्थानीय गिरोह नेताका रूपमा काम गरेका तेईले मासिक कम्तीमा चार हजार पाँच सय सिंगापुर डलर कमाउँथे। उनले अन्य व्यक्तिलाई पनि वितरकका रूपमा भर्ती गरेका थिए।

प्रत्यक्ष अर्डरबाट मासिक १८ हजार डलरसम्म आम्दानी

तेईले पुनर्विक्रेता वा एजेन्टमार्फत पनि ग्राहकलाई भेप बिक्री गर्थे। उनीहरूले सीधै तेईसँग अर्डर गर्थे र उनले वितरकहरूलाई सामान पठाउने व्यवस्था मिलाउन निर्देशन दिन्थे।

भेपको लागत कटाएपछि बाँकी नाफा पुनर्विक्रेता वा एजेन्टसँग ५०–५० प्रतिशत बाँड्ने व्यवस्था थियो।

तेईका अनुसार प्रत्यक्ष अर्डरबाट हुने अतिरिक्त आम्दानी मासिक करिब १८ हजार सिंगापुर डलर थियो। गिरोहमा आबद्ध रहेर काम गरेको अवधिभर उनले कुल करिब चार लाख ३५ हजार सिंगापुर डलर कमाएका थिए।

सन् २०२५ अक्टोबर १६ मा अधिकारीहरूले गिरोहविरुद्ध छापा मार्दा दुईवटा गोदामबाट ५७ हजारभन्दा बढी भेप र त्यससँग सम्बन्धित सामग्री बरामद गरेका थिए।

तेईलाई अक्टोबर २३, २०२५ मा पक्राउ गरिएको थियो।

अन्य नेताहरूलाई पनि सजाय

अभियोजन पक्षले छ जना अभियुक्तको भूमिकाअनुसार सजाय प्रस्ताव गरेको थियो। सबैभन्दा कडा सजाय तेईका लागि माग गरिएको थियो। अभियोजन पक्षले तेईको दोषको गम्भीरता उच्च, तेओको मध्यम र अन्य चार क्षेत्रगत वितरकको न्यून रहेको ठहर गरेको थियो।

गिरोहका अन्य दुई स्थानीय नेतालाई यसअघि नै सजाय सुनाइसकिएको थियो। वङलाई २५ महिनाको जेल सजाय र एक लाख सिंगापुर डलर जरिवाना गरिएको थियो। अर्का नेता केनेथ तान होङ चाङलाई ४५ महिनाको जेल सजाय, ३६ हजार सिंगापुर डलर जरिवाना र सवारीसाधन चलाउन प्रतिबन्ध लगाइएको थियो।

सिंगापुरमा स्थानीय रूपमा आबद्ध संगठित आपराधिक समूहको सदस्य भएको कसुरमा अधिकतम पाँच वर्षसम्म जेल सजाय वा एक लाख सिंगापुर डलरसम्म जरिवाना अथवा दुवै सजाय हुन सक्छ।

त्यस्तै, बिक्री गर्ने उद्देश्यले भेप कब्जामा राख्न षड्यन्त्र गरेको कसुरमा अधिकतम छ महिनासम्म जेल सजाय वा १० हजार सिंगापुर डलरसम्म जरिवाना अथवा दुवै सजाय हुन सक्ने कानुनी व्यवस्था छ। (सिएनए)

चक्रवात ‘अर्नब’को जोखिमः भारतको पूर्वी तटबाट हजारौँ मानिसको उद्धार

भुवनेश्वर, भारत। शक्तिशाली चक्रवात ‘अर्नब’ बुधबार भारतको पूर्वी तटीय क्षेत्रमा प्रवेश गर्ने अनुमानपछि हजारौँ मानिसलाई सुरक्षित स्थानमा सारिएको छ। भारतीय अधिकारीहरूका अनुसार चक्रवातको जोखिमलाई ध्यानमा राख्दै केही रेलसेवा पनि रद्द गरिएको छ।

नेपालमा पनि चक्रवातको सम्भावित प्रभावलाई लिएर अधिकारीहरूले पर्यटकलाई उच्च हिमाली क्षेत्रमा नजान सचेत गराएका छन्। बिहीबार रातिदेखि शनिबारसम्म हिमाली क्षेत्रमा भारी वर्षा, हिमआँधी र हिमपहिरो आउन सक्ने उनीहरूको आशंका छ।

गत अगस्टमा आएको विनाशकारी आकस्मिक बाढीबाट करिब १ हजार ५०० जनाको ज्यान गएको घटनाबाट नेपाल बिस्तारै तङ्ग्रिन थालेका बेला नयाँ प्राकृतिक विपत्तिको जोखिम देखिएको हो।

भारतको मौसम विभागका अनुसार बंगालको खाडीमा विकसित भएको चक्रवात ‘अर्नब’ सोमबारदेखि थप शक्तिशाली बनेको छ।

यो चक्रवात बुधबार बिहानसम्म भारतको दक्षिणी तटीय राज्य आन्ध्र प्रदेशमा प्रवेश गर्ने अनुमान गरिएको छ। यसका कारण आन्ध्र प्रदेशसँगै छिमेकी ओडिशा राज्यका केही क्षेत्रमा तीव्र हावाहुरी र भारी वर्षा हुने सम्भावना छ।

आन्ध्र प्रदेश राज्य विपद् व्यवस्थापन प्राधिकरणका प्रबन्ध निर्देशक प्रखर जैनले दिएको जानकारीअनुसार सोमबार रातिसम्म जोखिमयुक्त क्षेत्रका करिब ५० हजार मानिसलाई सुरक्षित आश्रयस्थलमा सारिएको थियो। उद्धार गर्नुपर्ने मानिसको अनुमानित संख्या भने चार लाख छ।

“उद्धार तथा स्थानान्तरणको काम जारी छ,” जैनले भने।

ओडिशा राज्यमा भने हालसम्म मानिसलाई सुरक्षित स्थानमा सार्ने काम सुरु नभएको त्यहाँका विशेष राहत आयुक्त राजेश प्रभाकर पाटिलले बताए। चक्रवातको जोखिमलाई ध्यानमा राख्दै राज्यका पाँच जिल्लामा मंगलबार र बुधबार विद्यालय तथा कलेज बन्द गर्ने निर्णय यसअघि नै गरिएको थियो।

चक्रवात प्रभावित क्षेत्रका सुनसान समुद्री तटमा ठूला छालहरू ठोक्किइरहेको र सडक किनारका पसलहरू बन्द गरिएको दृश्य भारतीय टेलिभिजनहरूले प्रसारण गरेका छन्।

क्षेत्रीय रेल अधिकारीहरूका अनुसार भारतको पूर्वी क्षेत्रमा कम्तीमा १२ वटा रेल रद्द गरिएका छन्। त्यस्तै, दक्षिणी तटवर्ती क्षेत्रका ५३ मार्गमा मंगलबार र बुधबार रेलसेवा स्थगित गरिएको छ।

बंगालको खाडी उष्णकटिबन्धीय चक्रवात उत्पन्न हुने विश्वका प्रमुख क्षेत्रमध्ये एक हो। त्यसैले समुद्रसँग सम्बन्धित मौसमी विपत्तिको जोखिम भारतको पूर्वी तटीय क्षेत्रमा बढी रहने गरेको छ। (सिएनए)

दीपावलीमा तमिलनाडुको पटाका बजार तात्दै, कारोबार ८ हजार करोड भारु पुग्ने आशा

नयाँदिल्ली। दीपावलीको उज्यालोसँगै भारतको पटाका उद्योगमा पनि करोडौँको कारोबारको आशा पलाएको छ। तमिलनाडुको शिवकाशीमा केन्द्रित पटाका उद्योगले यस वर्ष बिक्रीबाट ८ हजार करोड भारुभन्दा बढीको कारोबार गर्ने लक्ष्य राखेको छ। तर, उत्पादनमा आएको गिरावट र पटाका प्रयोगसम्बन्धी कानुनी प्रतिबन्धले उद्योगको यो अपेक्षामा चुनौती थपेका छन्।

तमिलनाडुका मुख्यमन्त्री थलपति विजयका लागि पनि यो पहिलो दीपावली हो। ऋणको ठूलो भार खेपिरहेको राज्यका लागि दीपावली केवल सांस्कृतिक उत्सव मात्र होइन, व्यापारिक गतिविधि बढाउने र सरकारी राजस्वमा योगदान पुर्‍याउने महत्त्वपूर्ण अवसरसमेत हो।

आठ लाखलाई रोजगारी, देशको ९० प्रतिशत उत्पादन शिवकाशीमा

तमिलनाडुको शिवकाशी भारतको पटाका उद्योगको प्रमुख केन्द्र हो। भारतमा बिक्री हुने पटाकामध्ये करिब ९० प्रतिशत यही क्षेत्रबाट उत्पादन हुने बताइन्छ। यस उद्योगमा करिब आठ लाख मानिस संलग्न छन्। दीपावली नजिकिँदै जाँदा उत्पादन, ढुवानी र बिक्री बढ्ने भएकाले यहाँको अर्थतन्त्रमा चाडपर्वको प्रत्यक्ष प्रभाव देखिन्छ।

पटाका उद्योगका लागि दीपावली वर्षकै सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण बिक्रीको मौसम हो। यही समयमा हुने ठूलो कारोबारले उत्पादक, व्यापारी, मजदुर र ढुवानी व्यवसायीलाई आम्दानीको अवसर प्रदान गर्छ।

एक वर्षमै एक हजार करोड भारुको वृद्धि

पटाका उद्योगको कारोबार पछिल्ला वर्षमा बढ्दै गएको विवरणले देखाउँछ। फायरवर्क्स ट्रेडर्स फेडरेसनका अनुसार सन् २०२४ मा करिब ६ हजार करोड भारुको कारोबार भएको थियो। सन् २०२५ मा यो रकम बढेर करिब ७ हजार करोड भारु पुगेको थियो।

यस वर्ष पनि कारोबारमा एक हजार करोड भारुको वृद्धि हुन सकेमा कुल बिक्री ८ हजार करोड भारुभन्दा माथि पुग्न सक्छ। तर, यो अनुमान मात्रै हो। वास्तविक कारोबार उत्पादनको उपलब्धता, उपभोक्ताको माग र पटाका बिक्री तथा प्रयोगसम्बन्धी नियममा निर्भर रहनेछ।

सर्वोच्च अदालतको निर्णयले पनि बजारको दिशा निर्धारण गर्ने

भारतको सर्वोच्च अदालतका निर्णयले पटाका उद्योगको बजारमा समेत प्रभाव पार्दै आएका छन्। दिल्ली र राष्ट्रिय राजधानी क्षेत्र ९एनसीआर० मा पटाका बिक्री तथा प्रयोगमा लगाइएका प्रतिबन्ध र हरित पटाकासम्बन्धी व्यवस्थाले शिवकाशीका उत्पादकको बजार पहुँच प्रभावित पार्न सक्छ।

गत वर्ष सीमित समयका लागि पटाका पड्काउन दिइएको अनुमतिले बिक्रीमा सहयोग पुगेको उद्योगसम्बद्ध पक्षको भनाइ छ। यस वर्ष भने पटाका प्रयोगमा छुट दिने विषयमा अदालतको निर्णय महत्त्वपूर्ण हुनेछ। अनुमति र प्रतिबन्धसम्बन्धी व्यवस्थाले माग तथा बिक्रीमा कस्तो प्रभाव पार्छ भन्ने कुरा अझै स्पष्ट भइसकेको छैन।

माग बढ्ने आशा, उत्पादन भने २५ प्रतिशत घट्यो

यस वर्ष शिवकाशीको पटाका उद्योगका लागि सबै कुरा अनुकूल छैन। उत्पादकहरूका अनुसार मजदुरको अभाव र सरकारी नियमका कारण गत वर्षको तुलनामा उत्पादन करिब २५ प्रतिशत घटेको छ।

दीपावलीका बेला माग बढ्ने अपेक्षा गरिए पनि उत्पादन घट्दा बजारको मागअनुसार आपूर्ति गर्न कठिन हुन सक्छ। उत्पादन कम हुनु र बिक्रीको लक्ष्य बढ्नुबीचको यही अन्तरले यस वर्षको कारोबारलाई अनिश्चित बनाएको छ।

उद्योगले ८ हजार करोड भारुको कारोबार गर्ने लक्ष्य राखे पनि त्यसलाई हासिल गर्न पर्याप्त उत्पादन, सहज आपूर्ति व्यवस्था र बजारमा बिक्रीको अनुकूल वातावरण आवश्यक हुनेछ।

दीपावलीको चमकसँग जोडिएको ठूलो अर्थतन्त्र

शिवकाशीको पटाका उद्योगको कारोबारले एउटा चाडले कसरी स्थानीय उत्पादन, रोजगारी, व्यापार र सरकारी राजस्वलाई चलायमान बनाउन सक्छ भन्ने देखाउँछ। तर, कारोबारको आकार बढ्नु मात्रै उद्योगको दीर्घकालीन सफलता होइन। श्रमिकको उपलब्धता, सुरक्षित उत्पादन, वातावरणीय मापदण्डको पालना र बजारसम्बन्धी स्पष्ट नीतिले पनि उद्योगको भविष्य निर्धारण गर्छन्।

यस वर्ष ८ हजार करोड भारुको लक्ष्य पूरा हुन्छ कि हुँदैन भन्ने प्रश्नको जवाफ दीपावलीपछि आउने बिक्री विवरणले दिनेछ। अहिलेका लागि शिवकाशीमा आशाको उज्यालो त छ, तर उत्पादनमा आएको गिरावटले त्यो उज्यालो कति चम्किन्छ भन्नेमा प्रश्नचिह्न पनि खडा गरेको छ। (नवभारत टाइम्सबाट)

१० रुपैयाँको चिया बेचेर मासिक लाखौँको कारोबार, युवालाई सानो लगानीबाट सुरु गर्न सुझाव

नयाँ दिल्ली। थोरै लगानीबाट पनि राम्रो व्यवसाय सुरु गर्न सकिन्छ भन्ने उदाहरण बनेका छन् भारतका एक चिया पसले। उनको दाबीअनुसार, दैनिक हजारौँ कप चिया बिक्री गरेर उनले महिनामा लाखौँ रुपैयाँको कारोबार गर्दै आएका छन्। छ वर्षदेखि सञ्चालनमा रहेको उनको पसलमा दैनिक करिब ४ हजार कप चिया बिक्री हुने गरेको बताइएको छ।

सामाजिक सञ्जालमा भाइरल भएको उनको भिडियोमा चिया पसलका सञ्चालकले आफ्नो व्यवसाय र सफलताबारे अनुभव सुनाएका छन्। कन्टेन्ट क्रिएटर आयुष गोस्वामीले आफ्नो इन्स्टाग्राम अकाउन्ट ‘आयुष स्टार्टअप’ मार्फत सार्वजनिक गरेको उक्त भिडियोमा उनले युवालाई सानो लगानीबाट व्यवसाय सुरु गर्न र अनुभवबाट सिक्दै अघि बढ्न सुझाव दिएका छन्।

दैनिक कति हुन्छ चियाको बिक्री?

‘शर्मा क्याफे रेस्टुरेन्ट’ नामबाट चिया पसल सञ्चालन गर्दै आएका सञ्चालकका अनुसार उनको पसल छ वर्षदेखि चलिरहेको छ। ग्राहकलाई गुणस्तरीय चिया उपलब्ध गराउने प्रयास गर्दै आएको बताउने उनले दैनिक करिब ४ हजार कप चिया बिक्री हुने दाबी गरेका छन्।

प्रति कप चियाको मूल्य १० रुपैयाँका दरले हिसाब गर्दा दैनिक चिया बिक्रीबाट करिब ४० हजार रुपैयाँ आम्दानी हुन्छ। यही बिक्री कायम रहेमा ३० दिनमा कुल कारोबार १२ लाख रुपैयाँ पुग्छ।

तर, १२ लाख रुपैयाँ कुल बिक्री हो, खुद नाफा होइन। यसबाट चियापत्ती, दूध, चिनी, कर्मचारीको तलब, पसल भाडा, बिजुली तथा अन्य सञ्चालन खर्च कटाउनुपर्छ। त्यसैले वास्तविक नाफा कति हुन्छ भन्ने कुरा खर्चको विवरणबिना यकिन गर्न सकिँदैन।

पसल सञ्चालकका अनुसार उनको व्यवसायमा करिब १० जना मानिसले काम गर्छन्। यसले सानो स्तरको चिया पसल पनि व्यवस्थित रूपमा सञ्चालन गर्दा रोजगारी सिर्जना गर्ने व्यवसाय बन्न सक्ने देखाउँछ।

मोदी र मस्कबाट प्रेरणा

भिडियोमा कुराकानीका क्रममा सञ्चालकले प्रधानमन्त्री नरेन्द्र मोदी र उद्यमी एलन मस्कबाट आफू प्रेरित हुने बताएका छन्।

उनले मोदी पहिले चिया बेच्ने गर्थे र अहिले भारतको प्रधानमन्त्री बनेको उदाहरण दिँदै सामान्य अवस्थाबाट पनि मानिस अघि बढ्न सक्ने बताए। त्यसैगरी, मस्कको व्यावसायिक यात्रालाई उदाहरणका रूपमा प्रस्तुत गर्दै उनले सफलता हासिल गर्न परिवारबाट ठूलो सम्पत्ति प्राप्त हुनु नै अनिवार्य नभएको धारणा राखे।

उनका अनुसार मेहनत, निरन्तर सिक्ने बानी र सही दिशामा काम गर्ने प्रतिबद्धताले व्यवसायलाई अघि बढाउन मद्दत गर्छ।

युवालाई सानो लगानीबाट सुरु गर्न सुझाव

चिया पसलका सञ्चालकले युवालाई सुरुमै ठूलो रकम लगानी गर्नुभन्दा सानो पुँजीबाट व्यवसाय सुरु गर्न सुझाव दिएका छन्। उनका अनुसार १० हजार, २० हजार वा ५० हजार रुपैयाँजस्ता रकमबाट सम्भावना खोज्दै व्यवसायको अनुभव लिन सकिन्छ।

सानो स्तरबाट सुरु गर्दा बजारको अवस्था बुझ्न, ग्राहकको आवश्यकता पहिचान गर्न र खर्च व्यवस्थापन गर्न सजिलो हुने उनको भनाइ छ। सुरुवाती चरणमा घाटा भए पनि त्यसबाट प्राप्त अनुभव भविष्यमा उपयोगी हुन सक्ने उनले बताएका छन्।

व्यवसायमा सफल हुन लगानी मात्र पर्याप्त हुँदैन। उत्पादनको गुणस्तर, ग्राहकसँगको व्यवहार, उचित मूल्य, खर्च नियन्त्रण र बजारको माग बुझ्ने क्षमता पनि उत्तिकै महत्त्वपूर्ण हुन्छन्।

यस चिया पसलको उदाहरणले दिने मुख्य सन्देश हो- व्यवसाय सुरु गर्न ठूलो पुँजीभन्दा पहिले स्पष्ट योजना, सानो स्तरमा परीक्षण र अनुभवबाट सिक्ने तत्परता आवश्यक हुन्छ। तर कुनै व्यवसायको सम्भावित आम्दानीलाई वास्तविक नाफा ठानेर लगानी गर्ने निर्णय गर्नु हुँदैन। (नवभारत टाइम्सबाट)

एनपीएलमा डेढ अर्बको खेल अर्थतन्त्र : दुई संस्करणमै बढ्यो क्रिकेटको व्यावसायिक शक्ति

काठमाडौं। क्रिकेटको मैदानमा चौका र छक्काको प्रतिस्पर्धा सुरु हुँदै गर्दा मैदानबाहिर अर्को प्रतिस्पर्धा पनि चर्किएको छ- पैसा, बजार र लगानीको। नेपाल प्रिमियर लिग (एनपीएल) को तेस्रो संस्करण आजदेखि सुरु भएसँगै नेपाली क्रिकेटले खेलकुदलाई व्यावसायिक अर्थतन्त्रमा रूपान्तरण गर्ने सम्भावनालाई फेरि चर्चामा ल्याएको छ।

नेपाल क्रिकेट संघ (क्यान) का अनुसार एक महिनाको प्रतियोगितामा करिब १५० करोड रुपैयाँ बराबरको आर्थिक कारोबार हुने अनुमान छ। प्रायोजनबाट मात्रै करिब २० करोड रुपैयाँ आम्दानी हुने अपेक्षा गरिएको छ भने टिकट बिक्री, प्रसारण अधिकारलगायत स्रोतबाट क्यानले ७० देखि ७५ करोड रुपैयाँको कारोबार गर्ने अनुमान गरेको छ। फ्रेन्चाइज टोलीहरूले पनि करिब त्यति नै रकम खर्च गर्ने अनुमानका आधारमा कुल कारोबारको आकार डेढ अर्ब रुपैयाँ पुग्ने प्रक्षेपण गरिएको हो। यो अनुमानित कारोबार हो, प्रतियोगिताबाट हुने खुद नाफा होइन।

एनपीएलको व्यावसायिक यात्राले छोटो समयमै उल्लेख्य फड्को मारेको छ। पहिलो संस्करणबाट क्यानले २७ करोड ६९ लाख ६४ हजार रुपैयाँ आम्दानी गरेको थियो। दोस्रो संस्करणमा यो रकम बढेर ४७ करोड ३६ लाख रुपैयाँभन्दा माथि पुग्यो। तेस्रो संस्करणमा कारोबार डेढ अर्ब रुपैयाँसम्म पुग्ने अनुमानले प्रतियोगिताको आर्थिक आकार थप विस्तार भएको संकेत गर्छ।

दुई संस्करणले देखाएको व्यावसायिक उकालो

एनपीएलको पहिलो संस्करणले नेपाली क्रिकेटमा फ्रेन्चाइज मोडलको व्यावसायिक सम्भावना देखाएको थियो। दोस्रो संस्करणमा आम्दानी बढ्नु र तेस्रो संस्करणमा प्रसारण तथा प्रायोजन अधिकारको मूल्य थप उक्लनुले क्रिकेटप्रति निजी क्षेत्रको चासो विस्तार भइरहेको संकेत गर्छ।

क्यानले सार्वजनिक गरेको पहिलो संस्करणको हिसाबअनुसार कुल आम्दानी २७ करोड ६९ लाख ६४ हजार रुपैयाँ थियो। प्रतियोगिता सञ्चालनमा २० करोड १५ लाख ७३ हजार रुपैयाँ खर्च भएपछि ७ करोड ५३ लाख ९१ हजार रुपैयाँ बाँकी रहेको थियो। त्यसको आधा फ्रेन्चाइज टोलीहरूलाई वितरण गरियो। अन्य वितरणपछि क्यानसँग करिब २ करोड ४६ लाख रुपैयाँ खुद नाफा रह्यो।

दोस्रो संस्करणमा कुल आम्दानी ४७ करोड ३६ लाख रुपैयाँ नाघ्यो। प्रतियोगिता सञ्चालन खर्च कटाएपछि टोलीहरूलाई रकम बाँडफाँट गर्नुअघि करिब २५ करोड ४० लाख रुपैयाँ बाँकी रहेको विवरण सार्वजनिक भयो। वितरणपछि क्यानसँग करिब ९ करोड २१ लाख रुपैयाँ बचत रह्यो। यसले प्रतियोगिताको आम्दानी बढेसँगै क्यानको वित्तीय क्षमतासमेत विस्तार भएको देखाउँछ।

तर यहाँ एउटा महत्त्वपूर्ण भिन्नता बुझ्नुपर्छ—कुल कारोबार, कुल आम्दानी र खुद नाफा एउटै होइनन्। फ्रेन्चाइज टोलीको खर्च, क्यानको खर्च, खेलाडीको पारिश्रमिक र अन्य भुक्तानीलाई एउटै आम्दानीका रूपमा जोडेर नाफा ठहर गर्न मिल्दैन। एनपीएलको वास्तविक आर्थिक सफलता मापन गर्न प्रत्येक संस्करणको लेखापरीक्षणसहितको आय–व्यय विवरण आवश्यक हुन्छ।

प्रसारण अधिकारमै करोडौँको बजार

तेस्रो संस्करणको व्यावसायिक विस्तारको एउटा महत्त्वपूर्ण आधार प्रसारण अधिकार हो। क्यानले प्रतियोगिताको ओटीटी प्रसारण अधिकार नेटटीभीलाई १८ करोड ४ लाख रुपैयाँमा र नेपालभित्रको टेलिभिजन प्रसारण अधिकार हिमालय टेलिभिजन नेटवर्कलाई १४ करोड ६५ लाख रुपैयाँमा दिएको छ। टिकटिङ अधिकार इसेवाले ८५ लाख रुपैयाँमा प्राप्त गरेको छ। यी सम्झौताको कुल मूल्य ३३ करोड ५४ लाख रुपैयाँ हुन्छ।

यसले खेल प्रसारण अब सामान्य समाचार वा मनोरञ्जन सामग्री मात्र नरहेको देखाउँछ। प्रत्यक्ष प्रसारण, डिजिटल स्ट्रिमिङ, विज्ञापन, सदस्यता र प्रायोजनको संयुक्त बजारले खेललाई व्यावसायिक उत्पादनमा रूपान्तरण गरिरहेको छ।

मोबाइल र इन्टरनेटको पहुँच विस्तारसँगै दर्शकले खेल हेर्ने तरिका पनि बदलिएको छ। यसले नेपाली खेलकुदलाई स्वदेशी बजारमा मात्र सीमित नराखी विदेशमा रहेका नेपाली दर्शकसम्म पुर्‍याउने अवसर सिर्जना गर्छ। तर यस्तो सम्भावना वास्तविक आम्दानीमा बदल्न दर्शक संख्या, विज्ञापनको प्रभावकारिता र प्रसारणको गुणस्तर पनि उत्तिकै महत्त्वपूर्ण हुन्छ।

मैदानबाहिर पनि चल्छ अर्थतन्त्र

एनपीएलको आर्थिक महत्त्व क्यान र आठ फ्रेन्चाइज टोलीको हिसाबकिताबमा मात्र सीमित छैन। प्रतियोगिताले होटल, रेस्टुरेन्ट, यातायात, खाद्य सेवा, विज्ञापन, डिजिटल सामग्री उत्पादन, खेल सामग्री बिक्री र अस्थायी रोजगारीजस्ता क्षेत्रमा समेत माग सिर्जना गर्न सक्छ।

खेल हेर्न मैदान पुग्ने दर्शकले टिकटमा खर्च गर्छन्, खानपान र यातायात सेवा प्रयोग गर्छन्। प्रतियोगिता कभर गर्न सञ्चारकर्मी, क्यामेरा टोली, प्राविधिक र सामग्री उत्पादक परिचालित हुन्छन्। टोलीका खेलाडी, प्रशिक्षक र सहयोगी कर्मचारीको आवतजावतले पनि सेवा क्षेत्रमा आर्थिक गतिविधि बढाउँछ।

यद्यपि यस्ता गतिविधिबाट कति अतिरिक्त आम्दानी र रोजगारी सिर्जना भयो भन्ने कुरा छुट्टै अध्ययनबाट मापन गर्नुपर्छ। प्रतियोगितासँग सम्बन्धित सबै खर्चलाई नयाँ आर्थिक लाभ मान्न मिल्दैन। खेलका कारण भएको अतिरिक्त खर्च, स्थानीय व्यवसायको आम्दानी र रोजगारीको गुणस्तरलाई आधार बनाएर यसको वास्तविक आर्थिक प्रभाव आकलन गर्न सकिन्छ।

विदेशी खेलाडी : मनोरञ्जनसँगै बजार विस्तारको अवसर

तेस्रो संस्करणमा अस्ट्रेलियाका डेभिड वार्नर, वेस्ट इन्डिजका आन्द्रे रसेल, दक्षिण अफ्रिकाका डेभिड मिलर र बंगलादेशका शाकिब अल हसनजस्ता चर्चित खेलाडीको सहभागिताले प्रतियोगिताको आकर्षण बढाएको छ।

यस्ता खेलाडीको उपस्थितिले दर्शकको चासो, प्रायोजकको रुचि र अन्तर्राष्ट्रिय सञ्चारमाध्यमको ध्यान तान्न सक्छ। उनीहरूसँग एउटै प्रतियोगितामा खेल्ने नेपाली खेलाडीले अनुभव र सीप विकास गर्ने अवसर पनि पाउँछन्।

तर विदेशी खेलाडी ल्याउनु मात्र पर्याप्त हुँदैन। उनीहरूको सहभागिताबाट नेपाली खेलाडीको क्षमता विकास, प्रशिक्षकको दक्षता अभिवृद्धि र स्थानीय खेल पूर्वाधारमा सुधार हुन सके मात्र त्यसको दीर्घकालीन प्रतिफल प्राप्त हुन्छ।

विजेतालाई डेढ करोड, तर लगानीको प्रतिफल कति?

एनपीएलको तेस्रो संस्करणमा विजेता टोलीले पाउने पुरस्कार राशि १ करोड ५० लाख रुपैयाँ पुर्‍याइएको छ। यसअघि पहिलो र दोस्रो संस्करणका विजेताले १ करोड रुपैयाँ पाएका थिए। उपविजेताले ८० लाख, तेस्रो हुने टोलीले ४० लाख र चौथो हुने टोलीले ३० लाख रुपैयाँ पाउने व्यवस्था गरिएको पुरस्कारमा भएको वृद्धि प्रतियोगिताको व्यावसायिक विस्तारसँग जोडिएको छ। तर फ्रेन्चाइज टोलीका लागि पुरस्कार राशि मात्रै लगानीको प्रतिफल होइन। प्रायोजन सम्झौता, टिकटबाट हुने हिस्सा, व्यापारिक साझेदारी, ब्रान्डको पहिचान र दर्शकसँगको सम्बन्धले पनि टोलीको व्यावसायिक मूल्य निर्धारण गर्छ।

लगानीकर्ताले खर्च गरेको रकम कति समयमा फिर्ता पाउँछन्, प्रायोजनबाट कति आम्दानी हुन्छ र टोलीको ब्रान्डको मूल्य कति बढ्छ भन्ने विषय स्पष्ट हुनुपर्छ। अन्यथा ठूलो खर्च र चर्चित खेलाडीको आकर्षणले प्रतियोगिता भव्य देखिए पनि व्यावसायिक दिगोपन सुनिश्चित हुँदैन।

खेल अर्थतन्त्रलाई दिगो बनाउने पाँच काम

एनपीएललाई नियमित आर्थिक गतिविधि र रोजगारीको स्रोत बनाउन केही आधारभूत काम आवश्यक छन्।

पहिलो, वित्तीय पारदर्शिता। क्यान र प्रत्येक फ्रेन्चाइज टोलीले आम्दानी, खर्च, प्रायोजन, वितरण र बाँकी रकमको विवरण नियमित रूपमा सार्वजनिक गर्नुपर्छ। स्वतन्त्र लेखापरीक्षणले लगानीकर्ताको विश्वास बढाउँछ।

दोस्रो, स्थानीय व्यवसायको सहभागिता। होटल, रेस्टुरेन्ट, यातायात, साना विक्रेता, उत्पादनकर्ता र स्थानीय सेवा प्रदायकलाई प्रतियोगितासँग जोड्ने व्यवस्थित योजना चाहिन्छ। यसले आर्थिक लाभलाई आयोजक र टोलीभन्दा बाहिर पनि पुर्‍याउँछ।

तेस्रो, नेपाली खेलाडीमा लगानी। उमेर समूहका प्रतियोगिता, प्रशिक्षण, प्रशिक्षक विकास, महिला क्रिकेट र स्थानीय मैदानमा खर्च बढाउन सके एनपीएलको प्रभाव राष्ट्रिय क्रिकेटको आधारसम्म पुग्छ।

चौथो, प्रसारण र डिजिटल बजारको विस्तार। नेपाली दर्शकसँगै विदेशमा रहेका नेपाली समुदाय र अन्तर्राष्ट्रिय दर्शकसम्म पुग्ने रणनीति आवश्यक छ। त्यसका लागि गुणस्तरीय प्रसारण, आकर्षक सामग्री र विश्वसनीय तथ्यांकमा आधारित विज्ञापन बजार महत्त्वपूर्ण हुन्छ।

पाँचौँ, आर्थिक प्रभावको मापन। प्रत्येक संस्करणपछि सिर्जना भएका रोजगारी, स्थानीय व्यवसायको अतिरिक्त आम्दानी, कर योगदान र पूर्वाधारमा भएको सुधारको अध्ययन सार्वजनिक गर्नुपर्छ। यसबाट एनपीएलको वास्तविक आर्थिक योगदान थाहा हुन्छ।

क्रिकेटको लोकप्रियता अब आर्थिक अवसरमा बदलिनुपर्छ

एनपीएलका पहिलो दुई संस्करणले नेपाली क्रिकेटको व्यावसायिक सम्भावना देखाएका छन्। तेस्रो संस्करणमा अनुमान गरिएको डेढ अर्ब रुपैयाँको कारोबारले यो सम्भावनालाई अझ ठूलो आकारमा प्रस्तुत गरेको छ। तर कारोबार बढ्नु आफैँमा आर्थिक सफलता वा दिगोपनको प्रमाण होइन।

खेलकुद अर्थतन्त्रको सफलता मैदानमा कसले उपाधि जित्यो भन्ने प्रश्नमा मात्र निर्भर हुँदैन। त्यसले कति रोजगारी सिर्जना गर्‍यो, स्थानीय व्यवसायलाई कति लाभ दियो, खेलाडीको क्षमता कति बढायो, लगानीकर्ताले कस्तो प्रतिफल पाए र नेपाली क्रिकेटको भविष्यका लागि कति स्रोत जुटायो भन्ने प्रश्न पनि उत्तिकै महत्त्वपूर्ण छन्।

एनपीएलले अब दर्शकको उत्साहलाई व्यावसायिक विश्वासमा, प्रायोजनलाई दीर्घकालीन लगानीमा र प्रतियोगिताको आम्दानीलाई क्रिकेटको संस्थागत विकासमा रूपान्तरण गर्न सक्नुपर्छ। त्यसो भए क्रिकेटको चौका र छक्का मैदानको सीमारेखामा मात्र रोकिने छैनन्- तिनले नेपाली खेल अर्थतन्त्रको विकासमा पनि योगदान पुर्‍याउनेछन्।

 

किसानलाई हात्तीबाट धानबाली जोगाउने चिन्ता

भद्रपुर । झापाका किसानमा धान पाक्ने समय नजिकिएसँगै जङ्गली हात्तीबाट बाली जोगाउने चिन्ता बढेको छ । खेतमा लगाएको धान जोगाउने प्रयासमा रहेका किसानलाई हात्तीको जोखिमबाट बच्न आग्रह गर्दै सशस्त्र प्रहरीले हात्ती प्रभावित क्षेत्रमा जनचेतनामूलक अभियानसँगै सुरक्षा निगरानी बढाएको छ ।

चाडपर्वको समयमा मानिसहरूको चहलपहल बढ्ने र बिहान–बेलुका तथा रातको समयमा जङ्गली हात्तीसँग जम्काभेट हुने जोखिमलाई ध्यानमा राख्दै सशस्त्र प्रहरीले प्रभावित बस्तीमा ‘माइकिङ’मार्फत सचेतना फैलाइरहेको छ । हात्तीको आवतजावत हुने क्षेत्रका बासिन्दालाई आवश्यक सावधानी अपनाउन र अँध्यारो समयमा अत्यावश्यक कामबाहेक घरबाहिर ननिस्कन आग्रह गरिएको छ ।

सशस्त्र प्रहरी बल, नेपाल नं २ गण झापाका गणपति तथा सशस्त्र प्रहरी उपरीक्षक सचिन कर्माचार्यले हात्तीबाट हुन सक्ने मानवीय तथा भौतिक क्षति न्यूनीकरण गर्न सुरक्षा सतर्कतासँगै जनचेतनामूलक गतिविधिलाई प्राथमिकता दिइएको बताए ।

“धानबाली जोगाउने चिन्तामा रहेका किसान तथा स्थानीय बासिन्दाले हात्तीको जोखिमलाई पनि उत्तिकै ध्यान दिनुपर्छ । हात्ती देखिएमा नजिक जाने, जिस्क्याउने वा लखेट्ने प्रयास नगरी सुरक्षित स्थानमा जानुपर्छ,” कर्माचार्यले भने ।

कर्माचार्यका अनुसार हात्ती प्रभावित क्षेत्रमा सशस्त्र प्रहरीको मोबाइल तथा पैदल गस्ती परिचालन गरी निगरानी भइरहेको छ । स्थानीय बासिन्दालाई हात्तीको आवतजावतबारे सचेत गराउने र सम्भावित जोखिम न्यूनीकरणका लागि सम्बन्धित निकाय तथा स्थानीयसँग समन्वय गर्ने काम पनि भइरहेको छ ।

धानबाली भित्र्याउने समय नजिकिँदै गर्दा खेतबारीमा जाने, राति बालीको निगरानी गर्ने तथा हात्ती धपाउने प्रयास गर्दा जोखिम हुन सक्ने भएकाले किसानलाई विशेष सावधानी अपनाउन सशस्त्र प्रहरीले आग्रह गरेको छ । हात्तीको बाटो अवरुद्ध गर्ने, नजिकै गएर फोटो वा भिडियो खिच्ने तथा भीड जम्मा भएर हात्तीलाई घेराबन्दी गर्ने कार्यले जोखिम बढाउन सक्ने भएकाले त्यस्ता गतिविधि नगर्न पनि अनुरोध गरिएको छ ।

त्यसैगरी, घर, गोठ तथा आँगन वरपर हात्तीलाई आकर्षित गर्न सक्ने खानेकुरा नराख्न, घर आसपास पर्याप्त उज्यालोको व्यवस्था गर्न र बाक्लो झाडी सफा राख्न आग्रह गरिएको छ । बस्तीमा रहेका बालबालिका, वृद्धवृद्धा तथा अन्य जोखिममा पर्न सक्ने व्यक्तिको विशेष ख्याल गर्न पनि सशस्त्र प्रहरीले अनुरोध गरेको छ ।

झापामा मेचीनगरको बाहुण्डाँगी, बुद्धशान्तिको माथिल्लो क्षेत्र, हल्दिबारीको जलथल, अर्जुनधाराको चुरे क्षेत्र तथा दमक र शिवसताक्षीका केही क्षेत्रमा जङ्गली हात्तीको आवतजावत र क्षतिको समस्या देखिँदै आएको छ । हात्ती प्रभावित क्षेत्रका बासिन्दालाई सतर्क रहन र हात्ती देखिएमा नजिक नजान सशस्त्र प्रहरीले आग्रह गरेको    छ ।

विपत्तिको घाउमा मलम लगाउँदै मनाऔँ दशैं

नेपालमा पछिल्लो समय आएका ठूला प्राकृतिक विपत्तिले जनधनको ठूलो क्षति पुर्‍याएका छन्। कतिपय परिवारले आफन्त गुमाएका छन्, कतिपयको घरबार उजाडिएको छ र धेरै नागरिकको जीविकोपार्जनको आधार नै भत्किएको छ। विपत्तिले दिएको पीडा र अनिश्चितताबीच मुलुकले यस वर्षको दशैंलाई स्वागत गर्दैछ। यस्तो बेला देश शोकमा छ भन्नु अतिशयोक्ति हुँदैन।

दशैं नेपाली समाजको ठूलो सांस्कृतिक पर्व हो। परिवारको पुनर्मिलन, मान्यजनबाट आशीर्वाद, आपसी सद्भाव र नयाँ उत्साह यसका सुन्दर पक्ष हुन्। तर चाडपर्वको वास्तविक खुसी आफूले कति खर्च गर्‍यौँ, कति नयाँ लुगा लगायौँ वा कति भव्य भोज गर्‍यौँ भन्नेमा मात्र सीमित हुँदैन। अरूको दुःख बुझ्न सक्नु, अप्ठ्यारोमा परेकालाई साथ दिनु र मानवीय सम्बन्धलाई बलियो बनाउनु नै पर्वको वास्तविक सार हो।

त्यसैले यस वर्षको दशैं विगतका वर्षजस्तै भव्य र खर्चिलो बनाउनैपर्छ भन्ने दबाबबाट हामी मुक्त हुनुपर्छ। विपत्तिमा परेका नागरिकको आँसु नसुक्दै हामीले देखाउने अनावश्यक तडकभडकले सामाजिक संवेदनशीलतामाथि प्रश्न उठाउन सक्छ। यसको अर्थ दशैं मनाउनै हुँदैन भन्ने होइन। बरु यस वर्ष दशैं मनाउने तरिका अलि फरक, संयमित र बढी मानवीय बनाउनुपर्छ।

पहिलो प्राथमिकता पीडित नागरिक

दशैंका नाममा नयाँ लुगा, महँगा उपहार, भोजभतेर, आतसबाजी र अनावश्यक सजावटमा खर्च हुने रकमको केही हिस्सा विपत्तिमा परेका परिवारलाई सहयोग गर्न सकिन्छ। कसैलाई खाद्यान्न चाहिएको हुन सक्छ, कसैलाई न्यानो कपडा, औषधि वा अस्थायी आवास। विद्यार्थीलाई शैक्षिक सामग्री र जीविकोपार्जन गुमाएका परिवारलाई काममा फर्किन आवश्यक सहयोग चाहिन सक्छ।

व्यक्तिगत रूपमा थोरै सहयोग गर्न सकिएला, परिवार र समुदाय मिलेर गरे ठूलो राहत पुग्न सक्छ। तर सहयोग गर्दा पीडितको आत्मसम्मानको ख्याल गर्नुपर्छ। फोटो खिच्ने, प्रचार गर्ने वा सामाजिक सञ्जालमा प्रदर्शन गर्ने उद्देश्यभन्दा वास्तविक आवश्यकता पूरा गर्ने भावनालाई प्राथमिकता दिनुपर्छ। सहयोग विश्वसनीय संस्था, स्थानीय तह वा प्रत्यक्ष आवश्यकता पहिचान गरेर पारदर्शी ढंगले पुर्‍याउनु उपयुक्त हुन्छ।

उत्सवमा संयम र सामाजिक संवेदनशीलता

दशैंमा खानपिन, किनमेल र मनोरञ्जन स्वाभाविक हुन्। तर यसपटक खर्चको प्राथमिकता पुनर्विचार गरौँ। ऋण लिएर चाड मनाउने, देखासिकीमा अनावश्यक खर्च गर्ने र अरूको आर्थिक अवस्थासँग आफ्नो तुलना गर्ने प्रवृत्ति त्यागौँ। आफ्नो क्षमताअनुसार पर्व मनाउनु नै बुद्धिमानी हो।

विपत्तिबाट प्रभावित क्षेत्र वा परिवारसँग प्रत्यक्ष सम्बन्ध भएका समुदायले सार्वजनिक भोज, भव्य सांस्कृतिक कार्यक्रम र अत्यधिक तडकभडकका कार्यक्रमलाई सामान्य अवस्थाको तुलनामा संयमित बनाउन सक्छन्। शोकमा रहेका परिवारको भावनाको सम्मान गर्दै शुभकामना आदानप्रदान र पारिवारिक भेटघाटलाई सरल बनाउन सकिन्छ।

बालबालिका, ज्येष्ठ नागरिक र एक्ला परिवारलाई नबिर्सौँ

दशैं सबैका लागि समान खुसीको अवसर हुँदैन। विपत्तिमा अभिभावक गुमाएका बालबालिका, आफन्त गुमाएका ज्येष्ठ नागरिक, घाइते, विस्थापित र आर्थिक संकटमा परेका परिवारका लागि यो समय झन् पीडादायी हुन सक्छ।

हाम्रो छिमेकमा कोही एक्लै छ कि? कसैको घरमा चुलो बल्न कठिन भएको छ कि? कसैका बालबालिका नयाँ कपडा वा मिठो खानाको अपेक्षामा निराश छन् कि? यस्ता प्रश्न आफैँसँग गरौँ। सम्भव भएसम्म उनीहरूसँग भेटघाट गरौँ, खाद्यान्न बाँडौँ, बालबालिकालाई आवश्यक सामग्री जुटाइदिऔँ र दुःखमा रहेकालाई सुन्ने समय दिऔँ। कहिलेकाहीँ आर्थिक सहयोगभन्दा आत्मीय उपस्थिति र सान्त्वनाका शब्द बढी मूल्यवान् हुन्छन्।

सरकारले राहत र पुनःस्थापनालाई प्राथमिकता देओस्

प्राकृतिक विपत्तिपछि नागरिकले राहत, उपचार, सुरक्षित आवास र पुनःस्थापनाको अपेक्षा गर्नु स्वाभाविक हो। सरकारले क्षतिको यथार्थ विवरण सार्वजनिक गर्दै राहत वितरणलाई निष्पक्ष, पारदर्शी र प्रभावकारी बनाउनुपर्छ। दशैंको अवसरमा पीडित परिवारसम्म सहायता पुर्‍याउने, जोखिममा रहेका बस्तीको सुरक्षा सुनिश्चित गर्ने र अवरुद्ध सेवा पुनःस्थापना गर्ने काममा विशेष ध्यान दिनुपर्छ।

राजनीतिक दल, सामाजिक संघसंस्था, निजी क्षेत्र र नागरिक समाजले पनि आफ्नो सामर्थ्यअनुसार सहयोग गर्न सक्छन्। तर राहत वितरणलाई प्रचार, प्रतिस्पर्धा वा राजनीतिक लाभको माध्यम बनाउनु हुँदैन। विपत्तिमा नागरिकको पीडा साझा हुन्छस त्यसैले सहयोगको भावना पनि साझा हुनुपर्छ।

दशैंको सन्देश व्यवहारमा उतारौँ

दशैं असत्यमाथि सत्य र अन्यायमाथि न्यायको विजयको प्रतीकका रूपमा पनि लिइन्छ। यही सांस्कृतिक सन्देशलाई व्यवहारमा उतार्ने हो भने दुःखमा परेका नागरिकलाई बेवास्ता गरेर उत्सवको बाहिरी चमकमा रमाउनु पर्याप्त हुँदैन। हाम्रो धर्म, संस्कृति र परम्पराले करुणा, दया, सहअस्तित्व र परोपकारलाई महत्त्व दिएका छन्। अहिले तिनै मूल्यलाई व्यवहारमा देखाउने अवसर आएको छ।

टीका लगाऔँ, जमरा ग्रहण गरौँ, मान्यजनको आशीर्वाद लिऔँ र परिवारसँग खुसी साटासाट गरौँ। तर त्यससँगै विपत्तिमा ज्यान गुमाएकाप्रति श्रद्धाञ्जली अर्पण गरौँ, शोकसन्तप्त परिवारप्रति समवेदना व्यक्त गरौँ र बाँचेकाहरूको जीवन पुनःनिर्माणमा हातेमालो गरौँ।

यस वर्षको दशैंमा हाम्रो घरको खुसी छिमेकीको आँसु पुछ्ने माध्यम बनोस्। हाम्रो खर्चले कसैको चुलो बलोस्, हाम्रो समयले कसैको एक्लोपन घटाओस् र हाम्रो सद्भावले निराश परिवारमा आशा जगाओस्।

दशैंको वास्तविक महिमा महँगो उपहारमा होइन, मानवीय व्यवहारमा छ। विपत्तिले थिलथिलो बनाएको समाजलाई एकअर्काको सहारा बन्न सिकाउने दशैं नै यस वर्षको सबैभन्दा सार्थक दशैं हुनेछ।

 

राष्ट्र बैंकले २४ अर्ब ८३ करोड रुपैयाँ मुद्दती निक्षेपमा राख्दै, बैंकहरूबाट ब्याजदर प्रस्ताव माग्यो

काठमाडौं । नेपाल राष्ट्र बैंकले विभिन्न कोषमा रहेको करिब २४ अर्ब ८४ करोड रुपैयाँ बैंक तथा वित्तीय संस्थामा एक वर्षका लागि मुद्दती निक्षेपका रूपमा राख्ने भएको छ। यसका लागि केन्द्रीय बैंकले वाणिज्य बैंक, विकास बैंक तथा राष्ट्रियस्तरका वित्त कम्पनीसँग ब्याजदर प्रस्ताव मागेको छ।

बैंकिङ प्रणालीमा उपलब्ध वित्तीय स्रोत परिचालन गर्ने परम्पराअनुसार राष्ट्र बैंकले आफ्नो कोषको रकम निश्चित अवधिका लागि बैंक तथा वित्तीय संस्थामा राख्न लागेको हो। यस प्रक्रियाले वित्तीय संस्थालाई निक्षेप जुटाउन र आफ्नो स्रोत व्यवस्थापन गर्न अवसर प्रदान गर्छ भने राष्ट्र बैंकलाई कोषको रकम व्यवस्थित रूपमा परिचालन गर्न सहयोग पुग्छ।

राष्ट्र बैंकका अनुसार कुल २४ अर्ब ८३ करोड ६७ लाख रुपैयाँमध्ये ‘क’ वर्गका वाणिज्य बैंकमा १९ अर्ब ८६ करोड ९४ लाख, ‘ख’ वर्गका विकास बैंकमा ३ अर्ब ७२ करोड ५५ लाख र ‘ग’ वर्गका राष्ट्रियस्तरका वित्त कम्पनीमा १ अर्ब २४ करोड १८ लाख रुपैयाँ राखिनेछ।

यो रकम सन् २०२६ नोभेम्बर २ देखि २०२७ नोभेम्बर २ सम्म ३६६ दिनका लागि मुद्दती निक्षेपमा रहनेछ। इच्छुक बैंक तथा वित्तीय संस्थाले कात्तिक ११ गतेभित्र आफूले लिन चाहेको रकम र त्यसमा दिन सक्ने ब्याजदर प्रस्ताव गर्नुपर्नेछ।

निक्षेप पाउने आधार ब्याजदर मात्र होइन

राष्ट्र बैंकले निक्षेप राख्ने संस्थाको वित्तीय अवस्था र जोखिम वहन गर्ने क्षमतालाई पनि प्राथमिकतामा राखेको छ। त्यसका लागि बैंक तथा वित्तीय संस्थाले न्यूनतम पुँजीकोष कायम गरेको, सञ्चालनमा आएको कम्तीमा दुई वर्ष पूरा भएको र निष्क्रिय कर्जा अनुपात तोकिएको सीमाभित्र रहेको हुनुपर्नेछ।

निष्क्रिय कर्जा अनुपात ८ प्रतिशत र खुद निष्क्रिय कर्जा अनुपात ३ प्रतिशतभन्दा कम हुनुपर्ने व्यवस्था गरिएको छ। साथै, राष्ट्र बैंकले तोकेको न्यूनतम खुद तरल सम्पत्तिको सीमा पनि कायम गरेको हुनुपर्नेछ। तोकिएका सर्तबाहेक थप सर्त राखेर पेस गरिएका प्रस्ताव स्वीकार नहुने राष्ट्र बैंकले स्पष्ट पारेको छ।

वित्तीय स्रोत परिचालनको परम्परा र बजारको प्रभाव

बैंक तथा वित्तीय संस्थामा निक्षेप परिचालन गर्नु वित्तीय प्रणालीको नियमित अभ्यास हो। सरकार, केन्द्रीय बैंक तथा विभिन्न संस्थाका कोषमा रहेको रकम बैंकिङ प्रणालीमार्फत परिचालन हुँदा वित्तीय संस्थाले कर्जा प्रवाह र अन्य दायित्व व्यवस्थापनका लागि स्रोत प्राप्त गर्न सक्छन्। तर यसको वास्तविक प्रभाव बैंकहरूको तरलता अवस्था, निक्षेपको लागत र कर्जाको मागमा निर्भर हुन्छ।

राष्ट्र बैंकले राख्न लागेको रकममध्ये ठूलो हिस्सा वाणिज्य बैंकमा जाने भएकाले ती बैंकबीच निक्षेप प्राप्त गर्ने प्रतिस्पर्धा हुने सम्भावना छ। यद्यपि, यसले समग्र बैंकिङ प्रणालीमा तरलता कति बढाउँछ वा कर्जाको ब्याजदरमा कस्तो प्रभाव पार्छ भन्ने कुरा सम्बन्धित बैंकको स्रोत अवस्था र रकमको उपयोगमा निर्भर हुनेछ।

मुद्दती निक्षेपको यस्तो परिचालनमा पारदर्शी प्रतिस्पर्धा, वित्तीय संस्थाको स्वास्थ्य र उचित प्रतिफलबीच सन्तुलन कायम गर्नु महत्त्वपूर्ण हुन्छ। सार्वजनिक तथा संस्थागत कोषको रकम सुरक्षित संस्थामा परिचालन गर्दै वित्तीय प्रणालीलाई चलायमान बनाउनु यसको मूल उद्देश्य हो।

दूरसञ्चारमा ९ अर्बभन्दा बढीको विदेशी मुद्रा सिफारिस, करको बोझले लगानीमा चुनौती

काठमाडौं । नेपालमा मोबाइल र इन्टरनेट सेवा विस्तार गर्न विदेशबाट उपकरण आयात तथा इन्टरनेटको ब्यान्डविथ खरिदमा ठूलो रकम खर्च हुने गरेको छ। आर्थिक वर्ष २०८१/८२ मा दूरसञ्चार उपकरण आयात र ब्यान्डविथ भुक्तानीका लागि सरकारले ९ अर्ब रुपैयाँभन्दा बढीको विदेशी मुद्रा सिफारिस गरेको छ।

नेपाल दूरसञ्चार प्राधिकरणका अनुसार उपकरण आयातका लागि ३ अर्ब ५४ करोड रुपैयाँ र ब्यान्डविथ भुक्तानीका लागि ५ अर्ब ५५ करोड रुपैयाँ बराबरको विदेशी मुद्रा सिफारिस गरिएको हो।

दूरसञ्चार सेवा सञ्चालनका लागि ठूलो रकम खर्च भए पनि यस क्षेत्रले सरकारलाई राजस्व, रोजगारी र डिजिटल कारोबार विस्तारमा महत्वपूर्ण योगदान दिँदै आएको छ। तर, करको भार, नीतिगत अन्योल र प्रविधिमा निरन्तर लगानी गर्नुपर्ने चुनौतीका कारण दूरसञ्चार क्षेत्रको दीर्घकालीन विकासमा थप ध्यान दिनुपर्ने देखिएको छ।

सरकारलाई साढे ३ अर्बभन्दा बढी रोयल्टी

दूरसञ्चार सेवा प्रदायकहरूले आर्थिक वर्ष २०८१/८२ मा रोयल्टीबापत ३ अर्ब ४४ करोड ४८ लाख रुपैयाँभन्दा बढी सरकारको राजस्व खातामा जम्मा गरेका छन्। सेवा प्रदायकको वार्षिक आयको चार प्रतिशतका दरले रोयल्टी लिने व्यवस्था छ।

यस्तै, ग्रामीण दूरसञ्चार कोषमा २ अर्ब ३२ करोड रुपैयाँ जम्मा भएको प्राधिकरणले जनाएको छ।

दूरसञ्चार क्षेत्रबाट सरकारले रोयल्टी र ग्रामीण दूरसञ्चार कोषबाहेक दूरसञ्चार सेवा शुल्क, मूल्य अभिवृद्धि कर (भ्याट), आयकर, फ्रिक्वेन्सी शुल्क तथा अनुमतिपत्रसम्बन्धी शुल्कबाट पनि राजस्व प्राप्त गर्छ।

तर, यस क्षेत्रबाट राज्यले उठाउने कर मात्रै हेरेर यसको आर्थिक योगदानको मूल्याङ्कन गर्न नहुने विज्ञहरूको सुझाव छ। सेवा प्रदायकले गर्ने लगानी, रोजगारी सिर्जना, डिजिटल कारोबार र अन्य उद्योगमा पर्ने प्रभावलाई पनि सँगसँगै हेर्नुपर्ने उनीहरूको भनाइ छ।

करको बोझ घटाउनुपर्ने आवाज

इन्टरनेट सेवा प्रदायकहरूले सेवा सञ्चालन गर्दा विभिन्न शीर्षकमा कर तथा शुल्क तिर्नुपर्ने व्यवस्था छ। इन्टरनेट सेवा प्रदायक सङ्घ नेपाल (आइस्पान) का अनुसार रोयल्टी, ग्रामीण दूरसञ्चार कोष, दूरसञ्चार सेवा शुल्क, भ्याट र कर्पोरेट करलगायतका दायित्वले व्यवसायको लागत बढाउँछन्।

त्यसमाथि अप्टिकल फाइबर केबल, राउटर तथा अन्य उपकरण आयात गर्दा पनि कर तिर्नुपर्ने हुन्छ। यस्तो अवस्थामा सेवा विस्तारका लागि आवश्यक लगानी जुटाउन र उपभोक्तालाई सस्तो इन्टरनेट उपलब्ध गराउन चुनौती थपिन सक्छ।

अर्थविद् राधेश्याम मालाकार दूरसञ्चार क्षेत्रलाई केवल कर उठाउने उद्योगका रूपमा नभई डिजिटल अर्थतन्त्रको आधारभूत पूर्वाधारका रूपमा हेर्नुपर्ने बताउँछन्।

उनका अनुसार सरकारले दूरसञ्चार कम्पनीहरूले करोडौँ ग्राहकलाई सस्तो र सहज सेवा उपलब्ध गराउन सक्ने गरी दीर्घकालीन नीति बनाउनुपर्छ। प्रविधिमा निरन्तर परिवर्तन भइरहने भएकाले नेटवर्क विस्तार र सेवा सुधारका लागि पनि नियमित लगानी आवश्यक हुन्छ।

दूरसञ्चार क्षेत्रको कर नीति पुनरावलोकन गर्दा रोयल्टी र करको दरमा मात्रै सीमित नभई अनुमतिपत्र नवीकरण, फ्रिक्वेन्सी शुल्क, ग्रामीण दूरसञ्चार कोष र अनुमतिपत्रको अवधिलाई समेत समग्र रूपमा हेर्नुपर्ने उनको सुझाव छ।

मोबाइल प्रयोगकर्ता साढे ३ करोडभन्दा बढी

नेपालमा मोबाइल सेवाको पहुँच व्यापक बनेको छ। नेपाल टेलिकम र एनसेलका ग्राहक सङ्ख्या जोड्दा ३ करोडभन्दा बढी पुग्छ। तर, एकै व्यक्तिले एकभन्दा बढी सिमकार्ड प्रयोग गर्ने भएकाले यी सङ्ख्यालाई छुट्टाछुट्टै व्यक्तिको सङ्ख्या मान्न मिल्दैन।

उपलब्ध विवरणअनुसार नेपाल टेलिकमका १ करोड ६३ लाख ९ हजार ६७५ र एनसेलका १ करोड ४० लाख ४६ हजार ३८२ ग्राहक छन्।

मोबाइल ब्रोडब्यान्डतर्फ फोरजीका २ करोड ६९ लाख ४७ हजारभन्दा बढी र थ्रिजीका करिब ७ लाख ४१ हजार प्रयोगकर्ता छन्। फिक्स्ड ब्रोडब्यान्डमा तारयुक्त सेवाका ३५ लाख ६३ हजारभन्दा बढी र वायरलेस सेवाका करिब ३० हजार ग्राहक रहेको विवरण छ।

यी तथ्याङ्कले मोबाइल र इन्टरनेट सेवा नेपाली जनजीवनको महत्वपूर्ण हिस्सा बनिसकेको देखाउँछन्। शिक्षा, स्वास्थ्य, बैंकिङ, व्यापार, सरकारी सेवा र सूचना आदानप्रदानमा दूरसञ्चारको भूमिका बढ्दो छ।

गाउँदेखि सहरसम्म डिजिटल कारोबार

दूरसञ्चार सेवाले बैंकिङ पहुँच नपुगेका ठाउँमा मोबाइल बैंकिङ र डिजिटल वालेट प्रयोग गर्न सहज बनाएको छ। अनलाइन शिक्षा, टेलिमेडिसिन, डिजिटल भुक्तानी र सरकारी सेवाको पहुँच विस्तारमा पनि यसको योगदान छ।

किसानले मोबाइलबाट मौसम, मल, बीउबिजन र बजार मूल्यसम्बन्धी जानकारी लिन सक्छन्। साना व्यवसायीले आफ्ना उत्पादन देशभित्र मात्रै होइन, अन्तर्राष्ट्रिय बजारमा समेत प्रचार तथा बिक्री गर्न सक्छन्।

यस्तै, नेटवर्क निर्माण, टावर सञ्चालन, सफ्टवेयर विकास र उपकरण बिक्री–वितरणका क्षेत्रमा रोजगारी सिर्जना भएको छ। दूरसञ्चार पूर्वाधार विस्तारले भौगोलिक रूपमा विकट क्षेत्रलाई समेत राष्ट्रिय तथा अन्तर्राष्ट्रिय अर्थतन्त्रसँग जोड्न मद्दत गरेको छ।

राष्ट्रिय तथ्याङ्क कार्यालयका अनुसार अर्थतन्त्रमा दूरसञ्चार क्षेत्रको योगदान करिब १.५ प्रतिशत छ। प्राधिकरणको विवरणमा यस क्षेत्रको योगदान १.४७ प्रतिशत उल्लेख गरिएको छ। यद्यपि, अर्थतन्त्रमा दूरसञ्चार क्षेत्रले पुर्‍याएको समग्र योगदानबारे थप तथ्यपरक अध्ययन आवश्यक रहेको विज्ञहरू बताउँछन्।

प्रतिस्पर्धा र लगानी दुवै आवश्यक

नेपालमा मोबाइल सेवाको बजारमा नेपाल टेलिकम र एनसेल प्रमुख प्रतिस्पर्धी हुन्। प्राधिकरणले पछिल्ला पाँच वर्षमा हेलो मोबाइल, सीजी मोबाइल, स्मार्ट र युटिएलका अनुमतिपत्र खारेज गरेको जनाएको छ।

मोबाइल सेवाको राजस्वमा पनि दुई प्रमुख कम्पनीबीचको प्रतिस्पर्धा देखिन्छ। आर्थिक वर्ष २०७६/७७ मा भ्वाइस सेवाको राजस्वमा नेपाल टेलिकमको हिस्सा ४२ प्रतिशत र एनसेलको ५८ प्रतिशत थियो। आर्थिक वर्ष २०८०/८१ मा नेपाल टेलिकमको हिस्सा बढेर ५०.१९ प्रतिशत पुगेको थियो भने एनसेलको हिस्सा ४९.८१ प्रतिशत थियो।

दूरसञ्चार क्षेत्रमा प्रतिस्पर्धा कायम राख्न र नयाँ प्रविधि भित्र्याउन लगानीको वातावरण सहज बनाउनुपर्ने आवश्यकता छ। सरकारले कर तथा नीतिगत व्यवस्था पुनरावलोकन गर्दा उपभोक्ताले सस्तो र गुणस्तरीय सेवा पाउने विषयलाई पनि प्राथमिकतामा राख्नुपर्छ।

दूरसञ्चार कम्पनीबाट तत्काल राजस्व उठाउनेभन्दा पनि तिनले गर्ने दीर्घकालीन लगानी, रोजगारी, डिजिटल कारोबार र आर्थिक गतिविधिको विस्तारबाट देशले पाउने समग्र लाभलाई महत्व दिनुपर्ने विज्ञहरूको सुझाव छ।

दूरसञ्चार क्षेत्र बलियो भए डिजिटल अर्थतन्त्र पनि बलियो हुन्छ। त्यसैले सरकारको चुनौती राजस्व बढाउनु मात्रै होइन, सेवा प्रदायकलाई लगानी गर्न प्रोत्साहित गर्दै उपभोक्तालाई सस्तो, भरपर्दो र गुणस्तरीय सेवा उपलब्ध गराउने सन्तुलित नीति बनाउनु पनि हो।

साँझपख झनै चम्कन्छ धरानको व्यापारिक केन्द्र भानुचोक

सुनसरी । चाडपर्व नजिकिएसँगै गाउँ फर्किने यात्रुको भीडले बिहानैदेखि व्यस्त बन्ने धरानको भानुचोक साँझपख भने खाजा पसल, साना ठेलाको व्यापार र किनमेल गर्ने सर्वसाधारणको चहलपहलले थप रौनकपूर्ण बन्छ ।
खोटाङ, भोजपुर, धनकुटा, ताप्लेजुङ, पाँचथर, विराटनगर र झापालगायतका जिल्लातर्फ जाने आउने यात्रुको आवतजावतले दिनभर व्यस्त रहने भानुचोकमा साँझपख फरक दृश्य देखिन्छ ।
ठूला सवारीसाधनको चाप घट्दै जाँदा सडकछेउमा ठेलागाडा राखेर मःम, चाउमिन र अण्डारोललगायत खाजा बेच्ने व्यापारीको चहलपहल बढ्छ । खाजा खान आउने र किनमेल गर्ने सर्वसाधारणको भीडले चोकको वातावरण थप रमाइलो बनाउँछ ।
धरान–८ की अनिता राई विगत १० वर्षदेखि साँझपख भानुचोकमा ठेलामा मःम,चाउमिन र अण्डारोल बेच्दै आएकी छन् । दिनभर घरको काम सकेर खाजाका सामग्री तयार पार्ने उनी साँझ ५ः०० बजे ठेला लिएर भानुचोक पुछिन् र राति ९ः३० बजेसम्म व्यापार गगर्छिन् । उनलाई छोरीले व्यापारमा सहयोग गर्दै आएकी छन् ।
“दिनभर घरको काम सकेर खाजाका सामग्री तयार पार्छु । साँझ ५ः०० बजे भानुचोक आएर ९ः३० बजेसम्म व्यापार गर्छु । छोरीले पनि सहयोग गर्छिन,” राईले    भनिन् ।
विगतका दैनिक प्रतिप्लेट रु ३५–४० देखि मःम,चाउमिन बिक्री गर्न थालेको अहिले रु ७० पुगेको छ । यही व्यवसायबाट छोराछोरीको पढाइ र घरखर्च धान्न सहज भएको उनले बताईन् । राई जस्तै धरान–१५ की निरा मगरले पनि विगत नौ वर्षदेखि साँझपख भानुचोकमा मःम, चाउमिन र अण्डारोल बिक्री गछिैन ।
खाजाको व्यापार सुरु गर्नुअघि चार वर्ष मकै पोल्ने र आलु चप बेच्ने काम गरेको उनी सुनाउँछिन् । त्यसबाट सोचे जस्तो आम्दानी नभएपछि खाजाको व्यापार सुरु गरेको उनले बताईन् । “ साँझपख ठेला लिएर सडकमा निस्कँदा सुरुमा डर लाग्थ्यो, अप्ठ्यारो पनि हुन्थ्यो । अहिले बानी परिसक्यो । चाडपर्व सुरु भएकाले व्यापार पनि राम्रो भइरहेको छ,” मगरले भनिन् ।
दिनभर घरमै खाजाका सामग्री तयार पारेर साँझ ६ः०० बजेतिर भानुचोक पुग्ने उनी राति १०ः०० बजेसम्म व्यापार गर्छिन्। चाडपर्वका बेला ग्राहकको चहलपहल बढ्दा व्यापार राम्रो हुने गरेको उनको भनाइ छ ।
साँझपख भानुचोकका सडकछेउमा रहेका साना चिया पसल र ठेलामा खाजा खाने, कुर्सीमा बसेर चिया गफ गर्ने तथा किनमेल गर्ने सर्वसाधारणको भीड देखिन्छ । साँझपख ठेला व्यापारी र ग्राहकको चहलपहल बढेसँगै भानुचोकमा ट्राफिक व्यवस्थापनमा चुनौती थपिने गरेको छ । चाडपर्व नजिकिएसँगै बिहानैदेखि यात्रुको भीड बढ्ने भएकाले यात्रुको सुरक्षा र सवारी व्यवस्थापनलाई प्राथमिकतामा राखेर काम गरिरहेको जिल्ला ट्राफिक प्रहरी कार्यालय धरानका प्रमुख प्रहरी निरीक्षक अनिल माबोहाङले लिम्बुले बताए ।
“चाडपर्व सुरु भएकाले बिहानैदेखि अत्यधिक भीडभाड हुने भानुचोकलाई विशेष प्राथमिकतामा राखेर ट्राफिक व्यवस्थापन गरिरहेका छौँ,” उनले भने । गाउँ फर्किने सर्वसाधारणको सुरक्षाका लागि यात्रुले टिकट पाए नपाएको र सवारीसाधनको व्यवस्थापनको अवस्थाबारे सोधपुछ तथा जाँच गर्ने गरिएको उनले जानकारी दिए ।
साँझपख ठूला सवारीसाधनको चाप कम भए पनि मोटरसाइकल, ट्याम्पो र सफारीको आवतजावत तथा जथाभावी पार्किङका कारण सडक साँघुरिदा समस्या हुने गरेको सुनाउँदै उनले ट्राफिक व्यवस्थापन सहज बनाउन वडा कार्यालय तथा नगरपालिकासँग समन्वय गरी व्यावस्थापन गरिँदै आएको बताए ।
दिनभरको गर्मी, धूलो, कोलाहल र हतारबाट थाकेका मानिसका लागि साँझपख भानुचोक भेटघाट र साथीभाइ रमाइलोको गफगाफ गर्ने ठाउँ  बन्ने गरेको छ । सडकछेउका चिया पसल र फुटपाथमा राखिएका कुर्सीमा बसेर खाजा खाँदै गफिने सर्वसाधारणको दृश्य साँझपख सामान्य बनेको छ ।
चोकमा साँझपख युवाको जमघट बढ्ने गरेको छ । कोही मोबाइलबाट भिडियो खिचिरहेका हुन्छन्, कोही फोटो खिच्दै रमाइरहेका हुन्छन् भने कोही गीत गाएर मनोरञ्जन गरिरहेका देखिन्छन् । झिलीमिली बत्तीले उज्यालिएको चोक आफैँमा मनमोहक देखिन्छ ।
धरान उपमहानगरपालिका–२ धरानको मुख्य बजार भानुचोक व्यापारिक चहलपहलको केन्द्र मात्र नभई ऐतिहासिक महत्व बोकेको स्थान पनि हो । धरान–२ का स्थानीय बिर्खलाल तामाङ भन्छन्, “चोकमा भानुभक्त आचार्यको शालिक राखिएका कारण यस स्थानको नाम भानुचोक रहन गएको हो ।”
चोकमा भानुभक्तको सालिक छ । जनआन्दोलनका बेला नाराबाजी, ¥याली तथा राजनीतिक र साहित्यिक गतिविधिका लागि चोक प्रमुख स्थल जस्तै थियो । “केही दशकअघि सम्म भानुचोकको आसपास क्षेत्रमा टिनले बेरेका साना घर मात्रै थिए । जहाँ चिया पसल थिए । चिया पिउँदै राजनीतिक तथा सामाजिक विषयमा छलफल गर्ने चलन थियो । त्यतिबेला अहिले जस्तो ठेलामा खाजा बेच्ने प्रचलन नै थिएन,” उनी पुराना दिन सम्झन्छन् ।
भानुचोकको इतिहाससँगै यसको स्वरूप पनि समयक्रममा बदलिँदै गयो । धरानमा लामो समयदेखि पत्रपत्रिका बिक्री गर्दै आएका ७५ वर्षीय कृष्णभक्त श्रेष्ठ भन्छन्, “विगतको तुलनामा अहिले चोक फेरियो ठूला ठूला घर बने मानिस र सवारीसाधनको चाप उल्लेख्य बढ्दै गयो ।”
विसं २०४५ को भूकम्पपछि हङकङ र मकाउमा रहेका नेपालीको पहलमा रु ५६ लाखको लागतमा भानुचोकको छेवैमा घण्टाघर निर्माण सुरु भयो । विसं २०४८ मा निर्माण सम्पन्न भएको घण्टाघरले यस क्षेत्रको पहिचान थप स्थापित गर्न सहयोग पु¥याएको श्रेष्ठले बताए । घण्टाघर बनेपछि चोकको रौनक बढ्न थाल्यो । वरपर व्यापारिक गतिविधि बढे र सहरको चहलपहल पनि यही क्षेत्रमा केन्द्रित हुन थाल्यो ।
दैनिक हजारौँ मानिसको आवतजावत हुने भानुचोक धरानका विभिन्न स्थान तथा बाहिरी जिल्लातर्फ जाने सवारीसाधनका लागि प्रमुख केन्द्र हो । “पहिले पत्रिका बेच्न धरानको छाताचोकतिर जानुपथ्र्यो, अहिले बिहानदेखि साझँसम्म भानुचोकमै ग्राहक भेटिन्छन् । पहिलेको तुलनामा अहिले यहाँ मानिसको चाप र चहलपहल निकै बढेको छ” उनले भने । साँझपख ठेला तथा साना व्यवसायमा हुने चहलपहलले स्थानीय आर्थिक गतिविधि बढाउन र साना व्यवसायीको जीविकोपार्जनमा सहयोग पु¥याएको सुनसरी उद्योग वाणिज्य सङ्घका उपाध्यक्ष किसन मास्केको भनाइ छ । रासस

दर्ता नभएका व्यवसायीलाई ५० हजार जरिवाना सहित छ महिना कैद सजाय गरिने

काठमाडौं। पशु स्वास्थ्य तथा पशु सेवा व्यवसायी परिषद्ले दर्ता नभई व्यवसाय सञ्चालन गरेका व्यवसायीलाई रु ५० हजार जरिवाना सहित छ महिना कैद सजाय गर्ने भएको छ।

परिषदले पशुपालन गर्ने किसानलाई लक्षित गरी पशु स्वास्थ्य तथा पशु सेवा व्यवसाय थप व्यवस्थित र मर्यादित बनाउन व्यवसायीलाई दर्ता अनिवार्य गरेको हो।

परिषद्मा देशभर १७ हजार ८२ व्यवसायी दर्ता भएका छन्। सरकारले तोकेको मापदण्डअनुसार प्रक्रिया पूरा गरेका व्यवसायीलाई अनुमति दिइएको रजिष्ट्रार जनकबहादुर रावलले जानकारी दिए। गत वर्षको तुलनामा करिब सात हजार व्यवसायीलाई इजाजत प्रदान गरिएको छ। अहिलेसम्म व्यवसायीका कागजातको अध्ययन गरी मापदण्ड पूरा गरेका व्यवसायीलाई अनुमति प्रदान गरिएको जनाइएको छ।

परिषद्ले पशु स्वास्थ्य तथा पशु सेवाको क्षेत्रमा कार्यरत आधारभूत तहका प्राविधिक जनशक्तिदेखि विषय विज्ञसम्मका जनशक्तिलाई दर्ता र नियमन गर्दै आएको छ।

पशु स्वास्थ्य तथा पशु सेवा क्षेत्रमा कार्यरत सम्पूर्ण जनशक्ति जस्तै पशुपन्छी, मत्स्य र दुग्ध विज्ञान सम्बन्धीका जनशक्ति परिषद्‌मा दर्ता हुने व्यवस्था ऐनमा उल्लेख गरिएको छ। परिषद्‌मा दर्ता नभई पशु स्वास्थ्य तथा पशु सेवाका कुनै पनि व्यवसाय गर्न नपाइने व्यवस्था छ।

परिषद्ले दर्ता नभएका व्यवसायीलाई परीक्षा लिएर दर्ता गर्ने, पशु स्वास्थ्य तथा पशु सेवा व्यवसायी र ग्रामीण पशु स्वास्थ्य कार्यकर्ताको दर्ता र नियमन गर्ने, राष्ट्रिय स्तरको मापदण्ड तयार गरी कार्यान्वयन गराउने, व्यवसायीलाई अनुगमन गर्ने, मापदण्ड पालना नगर्ने व्यवसायीको दर्ता खारेज गर्ने, व्यवसायीको एकीकृत अभिलेख सङ्कलन तथा अद्यावधिक गर्ने, व्यवसायीलाई तालिमको व्यवस्था गर्ने जनाएको छ।

विसं २०७९ असोज २३ गते देखि पशु स्वास्थ्य तथा पशु सेवा व्यवसायी परिषद् ऐन जारी भएको थियो। सो ऐनअन्तर्गत विसं २०८० कात्तिक १६ गते मन्त्रिपरिषद् बैठकले परिषद् गठन गरेको हो।

ऐनको परिधिभित्र रहेर प्रदेश कानुन बनाउने र सो कानुनले तोकेको निकायले समेत प्रदेशस्तरमा जनशक्ति दर्ता हुने प्रावधान ऐनमा राखिएको छ। प्रदेश कानुन नबनेसम्म त्यसले गर्ने सम्पूर्ण काम पनि परिषद्ले गर्ने व्यवस्था ऐनमा उल्लेख छ।

पशुपालन गर्ने किसानलाई गुणस्तरीय सेवा उपलब्ध गराउन सम्बन्धित व्यवसायीलाई लिखित र मौखिक परिक्षा लिने तयारी गरिएको रजिष्ट्रार रावलले जानकारी दिए। शिक्षण संस्थाको मापदण्ड तोक्ने तथा व्यवसायी र शिक्षण संस्थाको पाठ्यक्रम विकासमा सहजीकरण गर्ने र व्यवसायीको कारोबार तथा अनुभवका आधारमा क देखि घ श्रेणीको स्तर तोक्ने परिषदको तयारी छ।

 

नियामकको स्वीकृतिभन्दा फरक इन्टरनेट प्याकेज बेच्ने १४ सेवा प्रदायक दण्डित

काठमाडौं । नेपाल दूरसञ्चार प्राधिकरणले स्वीकृत मापदण्डविपरीत इन्टरनेट सेवा सञ्चालन गरेको भन्दै १४ वटा इन्टरनेट सेवा प्रदायकलाई रु ५० हजारका दरले जरिवाना गरेको छ ।

प्राधिकरणले जारी गरेको अनुमतिपत्रका सर्तविपरीत काम गरेको निरीक्षण तथा जाँचबुझ प्रतिवेदनबाट पुष्टि भएपछि दूरसञ्चार ऐन, २०५३ को दफा ४७(१) बमोजिम ती सेवा प्रदायकलाई जरिवाना गर्ने निर्णय गरिएको प्राधिकराणद्वारा आज जारी प्रेस विज्ञप्तिमा जनाएको छ ।

प्राधिकरणका प्रवक्ता मीनप्रसाद अर्यालका अनुसार स्वीकृत प्याकेजअनुसार इन्टरनेट सेवा उपलब्ध नगराएको, तोकिएकोभन्दा बढी शुल्क लिएको, स्वीकृत प्याकेजभन्दा फरक प्याकेज बनाएर बिक्री गरेको तथा त्यस्ता प्याकेजबारे सेवाग्राहीलाई तोकिएको समयमा जानकारी नदिएको लगायतका विषयमा कारबाही गरिएको हो ।

प्राधिकरणले स्वीकृत गरेको इन्टरनेटको गति र प्याकेजअनुसार सेवा उपलब्ध नगराउने तथा स्वीकृत दरभन्दा बढी शुल्क लिने कार्य उपभोक्ताको हितविपरीत भएको जनाउँदै त्यस्ता गतिविधि नियन्त्रण गर्न कारबाही गरिएको प्रवक्ता अर्यालले बताए।

प्राधिकरणका अनुसार सेवा प्रदायकले शुल्क निर्धारणसम्बन्धी निर्देशिकाबमोजिम प्रस्तावित दर र लागू हुने मितिसमेत उल्लेख गरी कम्तीमा तीन महिनाअघि स्वीकृतिका लागि पेस गर्नुपर्ने व्यवस्था छ । तर, केही सेवा प्रदायकले उक्त व्यवस्थाको पालना नगरेको पाइएको छ ।

जरिवानामा पर्ने सेवा प्रदायकमा ब्रोडलिङ्क नेटवर्क एन्ड कम्युनिकेसन प्रालि, क्लासिक टेक प्रालि, वेब सर्फर नेपाल कम्युनिकेसन सिस्टम प्रालि, फाइबरवल्र्ड कम्युनिकेसन प्रालि, भायानेट कम्युनिकेसन्स लिमिटेड, एरोनेट प्रालि, डिस मिडिया नेटवर्क लिमिटेड, वाइफाइ नेपाल प्रालि, सिजी कम्युनिकेसन लिमिटेड, वल्र्डलिङ्क कम्युनिकेसन्स लिमिटेड, फस्र्ट लिङ्क कम्युनिकेसन प्रालि, पोखरा इन्टरनेट प्रालि, टेकमाइन्ड्स नेटवर्क लिमिटेड र सुबिसु लिमिटेड रहेका छन् ।

प्राधिकरणले स्वीकृति नलिई सञ्चालन गरिएका इन्टरनेट सेवा प्याकेज तथा शुल्क तत्काल बन्द गरी त्यसबारे जानकारी गराउन सम्बन्धित सेवा प्रदायकलाई निर्देशनसमेत दिएको छ । त्यस्ता गतिविधिका कारण कुनै ग्राहकलाई हानिनोक्सानी भएको भए ग्राहकको मागका आधारमा क्षतिपूर्ति वा हानिनोक्सानीको बिगो भराउन पनि निर्देशन दिइएको छ ।

प्राधिकरणले अनुमतिपत्र प्राप्त सबै दूरसञ्चार सेवा प्रदायकलाई कुनै पनि सेवा प्याकेज वा महसुल दर लागू गर्नुअघि अनिवार्य रूपमा स्वीकृति लिन र स्वीकृतिबिना कुनै पनि प्याकेज सञ्चालन नगर्न सचेत गराएको छ । प्रचलित ऐन, नियम तथा अनुमतिपत्रका सर्त पूर्ण रूपमा पालना गर्न पनि निर्देशन दिइएको छ ।

यसअघि प्राधिकरणले यही असोज २४ गते इन्टरनेट सेवाको शुल्क वृद्धि नभएको स्पष्ट पार्दै स्वीकृत दरभन्दा बढी शुल्क लिने तथा उपभोक्तालाई मर्का पर्नेगरी अनधिकृत रूपमा सेवा सञ्चालन गर्ने प्रदायकमाथि कारबाही गर्ने चेतावनी दिएको थियो ।

सेवा प्रदायकबाट शुल्क वृद्धि गर्ने कुनै प्रस्ताव प्राप्त नभएको र प्राधिकरणले पनि शुल्क वृद्धि गर्न स्वीकृति नदिएको जनाउँदै प्राधिकरणले स्वीकृत शुल्क दर सार्वजनिक गर्नुपर्ने व्यवस्था रहेको स्मरण गराएको थियो ।

स्वीकृत दरभन्दा बढी शुल्क लिएको वा गैरकानुनी रूपमा सेवा सञ्चालन गरी उपभोक्ताको हकहितविपरीत काम गरेको पाइएमा प्राधिकरणमा उजुरी गर्नसमेत सेवाग्राहीलाई आग्रह गरिएको छ । उपभोक्ताको हकहित संरक्षण, स्वच्छ प्रतिस्पर्धाको प्रवर्द्धन तथा इन्टरनेट सेवालाई व्यवस्थित बनाउन प्रचलित कानुनअनुसार सेवा सञ्चालन गर्नुपर्ने प्रावधान रहेको प्राधिकरणले स्पष्ट गरेको छ । रासस

बजार अनुगमन बढाइँदै, अस्वाभाविक मूल्यवृद्धिमा कारबाही गरिने

काठमाडौं । दसैँ, तिहार र छठ पर्वलाई लक्षित गर्दै सरकारले बजार अनुगमन तीव्र बनाएको छ । चाडपर्वका बेला हुन सक्ने कृत्रिम अभाव, अस्वाभाविक मूल्यवृद्धि र उपभोक्ता ठगी रोक्न वाणिज्य, आपूर्ति तथा उपभोक्ता संरक्षण विभागले अनुगमन बढाएको हो ।

विभागले बजारमा वस्तुको मूल्य, गुणस्तर, मौज्दात र आपूर्तिको अवस्थाबारे निगरानी गर्न नियमित टोलीसँगै थप कर्मचारी परिचालन गरेको छ । काठमाडौं उपत्यकामा नियमित अनुगमन टोलीबाहेक मन्त्रालय र मातहतका निकायबाट ५० जना थप कर्मचारी खटाइएको विभागका महानिर्देशक रितेशकुमार शाक्यले बताए ।

उनका अनुसार चाडपर्वमा बढी माग हुने वस्तुको आपूर्ति, व्यवस्थापन र गुणस्तरमा विशेष ध्यान दिइएको छ । बजारमा कृत्रिम अभाव सिर्जना हुन नदिन पनि अनुगमन केन्द्रित गरिएको उनले बताए । बजार अनुगमनमा वाणिज्य विभागसँगै खाद्य प्रविधि तथा गुण नियन्त्रण विभाग, पशु सेवा विभाग, जिल्ला प्रशासन कार्यालय, स्थानीय तह र प्रदेशका सम्बन्धित निकाय परिचालित छन् । उपभोक्ता संरक्षण ऐनअन्तर्गत सहायक प्रमुख जिल्ला अधिकारीको नेतृत्वमा गठित समितिले पनि अनुगमन गरिरहेको छ ।

हाल काठमाडौं उपत्यकामा दैनिक करिब १० वटा अनुगमन टोली परिचालन हुने गरेका छन्। केही टोली उपभोक्ताको उजुरीका आधारमा तत्काल खटिने गरेका छन् भने अन्य टोलीले क्षेत्र निर्धारण गरेर नियमित अनुगमन गरिरहेका छन् ।

ग्यास आपूर्तिमा सहजता ल्याउने प्रयास

हालैको विपद्का कारण मुख्य राजमार्ग र उत्तरी नाकामा अवरोध हुँदा आपूर्ति शृङ्खलामा असर परेको विभागले जनाएको छ। त्यसको प्रभाव ग्यासलगायत उपभोग्य वस्तुको आपूर्तिमा देखिएको छ । ग्यास आपूर्ति सहज बनाउन उपभोक्ताले एउटै कम्पनीको ग्यासमा निर्भर नभई ब्रान्ड परिवर्तन गर्न मिल्ने व्यवस्था गरिएको महानिर्देशक शाक्यले बताए । दीर्घकालीन समाधानका लागि सरकारी निकायबाटै ग्यास बिक्री वितरण गर्ने सम्भावना, सिलिन्डरको आकार र ब्रान्ड व्यवस्थापनबारे नीतिगत छलफल भइरहेको उनले जानकारी दिए ।

चाडपर्वमा चिनीको माग बढ्ने भएकाले उत्पादक तथा आपूर्तिकर्तासँग मौज्दातको विवरण लिने काम पनि भइरहेको छ । साल्ट ट्रेडिङ कर्पोरेसन र खाद्य व्यवस्था तथा व्यापार कम्पनीसँग पर्याप्त चिनी मौज्दात रहेको विभागले जनाएको छ । खाद्य व्यवस्था तथा व्यापार कम्पनीले करिब १९० वटा बिक्री केन्द्रमार्फत सहुलियत मूल्यका पसलसमेत सञ्चालन गरिरहेको छ ।

मासुको मूल्यमा पनि निगरानी

मासुजन्य वस्तुको मूल्य बढेको गुनासो आएपछि पशु सेवा विभागसँग समन्वय गरी अनुगमन भइरहेको छ । यस वर्ष खाद्य व्यवस्था तथा व्यापार कम्पनीले काठमाडौंमा खसीबोका र च्याङ्ग्रा नल्याएकाले बजार मूल्यको आधार तय गर्न केही कठिनाइ भएको शाक्यले बताए ।

यद्यपि, जिउँदो खसीबोकाको बिक्री मूल्यका आधारमा मासुको सम्भावित मूल्य निर्धारण गरी बजार अनुगमन भइरहेको उनले जानकारी दिए । सबै वस्तुको मूल्य नियन्त्रण गर्न स्पष्ट आधार मूल्य नरहेको पनि शाक्यले बताए । कालोबजार ऐनमा रहेको २० प्रतिशत नाफा मार्जिनसम्बन्धी पुरानो व्यवस्था हटेकाले अहिले विभिन्न फर्मको तुलनात्मक अध्ययनका आधारमा अस्वाभाविक मूल्यवृद्धि भए कारबाही गरिने उनले स्पष्ट पारे ।

उपभोक्ता संरक्षण ऐनअन्तर्गत कसुरको गम्भीरता हेरी तीन लाख रुपैयाँसम्म जरिवाना गर्न सकिने व्यवस्था रहेको विभागले जनाएको छ । बजार अनुगमनको उद्देश्य निजी क्षेत्रलाई नियन्त्रण गर्नु नभई उपभोक्ताको हित संरक्षण गर्नु रहेको शाक्यले बताए । उनले चाडपर्वका बेला व्यवसायीलाई नैतिक आचरण कायम राख्न र उपभोक्तालाई ठगी नगर्न आग्रह गरे । सामान खरिद गर्दा गुणस्तरमा ध्यान दिन र अनिवार्य रूपमा बिलबिजक लिन पनि विभागले उपभोक्तालाई अनुरोध गरेको छ ।

बजारमा ठगी, कृत्रिम अभाव वा अन्य अनियमितता देखिएमा विभागको हटलाइन वा ‘हेलो सरकार’ मार्फत उजुरी गर्न सकिनेछ। उजुरी प्राप्त भएमा तत्काल अनुगमन टोली परिचालन गरिने विभागले जनाएको छ ।